Postanowienie NSA z 24 lipca 2008 r., II OZ 760/08

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 24 lipca 2008r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. Ś. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 maja 2008r., sygn. akt II SAB/Po 17/07 o oddaleniu wniosku J. Ś. o ustanowienie adwokata

Sprawa

w sprawie ze skargi J. Ś. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. w przedmiocie niewydania decyzji w sprawie oceny doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem postanawia: - oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 8 maja 2008r., sygn. akt II SAB/Po 17/07 odmówił skarżącemu J. Ś. przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata z urzędu. Sąd pierwszej instancji ustalił, że wnioskodawca utrzymuje się z emerytury w wysokości około [...] zł netto. Znaczną jej część przeznacza na spłatę dwóch kredytów (około [...] zł miesięcznie). Okoliczność ta w ocenie Sądu świadczy o wysokiej zdolności kredytowej wnioskodawcy oraz o jego możliwościach płatniczych. Skarżący posiada nadto majątek w postaci - udziału w domu mieszkalnym w P. przy ul. [...], który wycenił we wniosku o przyznanie prawa pomocy na kwotę [...] zł. Również wydatki skarżącego, związane z postępowaniem sądowoadministracyjnym, postępowaniem przez sądem powszechnym oraz zakupami środków ochrony roślin świadczą o tym, zdaniem Sądu, iż skarżący posiada wolne środki ponad wydatki konieczne dla swojego utrzymania.

Na powyższe postanowienie J. Ś. złożył zażalenie podnosząc, że obecnie płaci miesięcznie kwotę [...] zł tytułem spłaty zaciągniętych kredytów, natomiast nieruchomość, w której ma udział, stanowi nieukończony obiekt budowlany, zniszczony przez nielegalną rozbiórkę jego fundamentów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Należy podkreślić, że instytucja prawa pomocy jest wyjątkiem od generalnej zasady wyrażonej w art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którą do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do Sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ww. ustawy Sąd może przyznać osobie fizycznej prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki dla uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy.

W odniesieniu do zarzutów zażalenia stwierdzić należy, że Sąd I instancji zbadał wnikliwie sytuację majątkową skarżącego i biorąc pod uwagę uzyskiwany dochód z tytułu emerytury, zasadnie doszedł do przekonania, że poniesienie kosztów postępowania sądowego, nie przekracza jego możliwości finansowych. W szczególności należy zauważyć, iż koszty postępowania związane z prowadzeniem przed sądem tej konkretnej sprawy należą do najniższych, bowiem jedyny koszt, jaki skarżący zobowiązany był ponieść w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, aby jego skarga została rozpoznana, stanowi wpis od tej skargi w kwocie 100 zł, który został już uiszczony. Natomiast wyjaśnienia zawarte w zażaleniu, stanowiące jedynie twierdzenia o złej sytuacji materialnej spowodowanej konfliktem z osobami trzecimi, nie mają wpływu na prawidłowość ustaleń dokonanych przez Sąd I instancji.

W tej sytuacji należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, iż wnioskodawca nie wykazał przesłanek przemawiających za uwzględnieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.