Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 390/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Warszawie odrzucił zażalenie S.P. na postanowienie tego sądu z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 390/16 utrzymujące w mocy postanowienie z dnia 27 października 2016 r. referendarza sądowego WSA w Warszawie odmawiające przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie.
W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji wskazał, że S. P. wystąpił do WSA w Warszawie w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Postanowieniem z dnia 27 października 2016 r. referendarz sądowy WSA w Warszawie odmówił przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie.
Pismem z dnia 21 listopada 2016 r. skarżący wniósł sprzeciw od ww. postanowienia referendarza sądowego, wnosząc o uchylenie postanowienia w całości.
WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 9 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 390/16 utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 4 stycznia 2017 r.
S. P. pismem z dnia 9 stycznia 2017 r. wniósł zażalenie na postanowienie tegoż sądu z dnia 9 grudnia 2016 r., wnosząc o jego uchylenie w całości i przyznanie pomocy prawnej z urzędu.
Wskazując na powyższe sąd I instancji stwierdził, że z uwagi na to, iż ustawodawca, w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., Ppsa) w brzmieniu nadanym nowelizacją, która weszła w życie w dniu 15 sierpnia 2015 r. nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od orzeczenia referendarskiego (art. 260 Ppsa), wniesione przez skarżącego zażalenie na postanowienie sądu wojewódzkiego utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył S. P., wnosząc o jego uchylenie w całości. Skarżący domaga się dwuinstancyjnego rozpatrzenia przedmiotu zażalenia. Jednocześnie skarżący wnosi o pomoc prawną z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 194 § 1 Ppsa zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 Ppsa.
Ustawą z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), która weszła w życie z dniem 15 sierpnia 2015 r., został zmieniony m.in. art. 260, mający w niniejszej sprawie zastosowanie. Stosownie do znowelizowanego art. 260 § 1 Ppsa - rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd orzeka jako sąd II instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu - art. 260 § 2 Ppsa. A zatem, ustawodawca w stanie prawnym obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, które zapadły po rozpoznaniu sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 Ppsa, w tym po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie przyznania, cofnięcia, odmowy przyznania prawa pomocy albo umorzenia postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy, o jakim mowa w art. art. 258 § 2 pkt 7 Ppsa.
W tym stanie rzeczy zażalenie wniesione na postanowienie WSA w Warszawie utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy jest niedopuszczalne. Zasadnie zatem Sąd wojewódzki na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa odrzucił zażalenie skarżącego na ww. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 9 grudnia 2016 r.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji.