Postanowienie NSA z 27 lipca 2018 r., II OZ 765/18

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 27 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 1786/17 o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen postanawia oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Jacek Chlebny przewodniczący

Uzasadnienie

Pismem z 8 czerwca 2017 r. S. (dalej: "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] maja 2017 r. w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 30 stycznia 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 1786/17, wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji, uznając, że przemawia za tym konieczność zabezpieczenia przysługującego Skarżącemu prawa do sądu.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, organ pismem z 19 lutego 2018 r. wniósł zażalenie, zarzucając naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. przez udzielenie ochrony tymczasowej pomimo braku przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz oparcie się przez sąd I instancji na argumentacji Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącej innego typu postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Jednocześnie wskazać należy, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych z uwagi na brzmienie art. 61 § 3 p.p.s.a., to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania wystąpienia przesłanek wskazanych w tym przepisie.

W ocenie Sądu Skarżący w złożonym wniosku uprawdopodobnił, że w rozpoznawanej sprawie zachodzą przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej i zasadnie powołał się na ryzyko iluzoryczności ochrony sądowej przysługujących mu praw. Zauważyć bowiem w tym miejscu należy, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji, Skarżący będzie musiał opuścić terytorium Polski, a w przypadku późniejszego uchylenia tej decyzji jego powrót może okazać się niemożliwy z uwagi na ryzyko nieuzyskania wizy oraz niewystarczające środki finansowe. Odnotować w tym miejscu należy, że zła sytuacja finansowa Skarżącego była podstawą zwolnienia go z kosztów sądowych i jako okoliczność znana sądowi z urzędu powinna być wzięta pod uwagę w toku postępowania w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Tym samym w ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom organu, spełniona została przesłanka niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Ponadto wskazać należy, że nie bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostaje fakt, iż Skarżący w postępowaniu sądowoadministracyjnym występuje samodzielnie, bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika procesowego. Opuszczenie przez niego terytorium Polski wprawdzie nie spowodowałoby, pomimo odmiennego stanowiska Skarżącego, bezprzedmiotowości postępowania, ale mogłoby negatywnie wpłynąć na możliwość prezentowania przez niego swojego stanowiska w toku postępowania sądowego i uniemożliwić mu dochodzenie swoich praw przed sądem.

Niezależnie od powyższego należy przyznać rację organowi, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia w znacznej części zostało oparte na postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym w innego rodzaju sprawie. Niemniej jednak z uwagi na indywidualne okoliczności niniejszej sprawy oraz fakt uprawdopodobnienia przez Skarżącego wystąpienia przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej zaskarżone postanowienie sądu I instancji należało utrzymać w mocy.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 61 § 3 i art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.