Uzasadnienie
Postanowieniem z 9 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 397/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie K. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 17 maja 2017 r., utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z 30 marca 2017 r. o odmowie przyznania K. T. prawa pomocy.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd, wskazując na treść art. 194 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), stwierdził, że postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu od postanowień referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy nie zostały ujęte w katalogu określonym tym przepisem i brak jest przy tym innego przepisu ustawy wskazującego na możliwość wniesienia zażalenia na takie postanowienie. Postanowienia te wydawane są na podstawie art. 260 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Aktualne brzmienie art. 260 wskazuje, że na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jeżeli ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewiduje (w określonych sytuacjach) wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to wniesienie tego środka odwoławczego jest niedopuszczalne.
Z uwagi na powyższe, korzystając z kompetencji przyznanych art. 178 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd odrzucił wniesione zażalenie.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła K. T., domagając się jego uchylenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Obowiązujące od 15 sierpnia 2015 r. brzmienie art. 260 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, którego treść określona została ustawą nowelizującą z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), w istotny sposób zmieniło tryb postępowania w sprawach dotyczących przyznawania prawa pomocy. W obecnym stanie prawnym sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy utracił swój anulacyjny charakter, czego wyrazem jest brzmienie art. 260 § 1 tej ustawy, stosownie do którego sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Przepis ten należy traktować jako wyjątek od reguły z art. 167a § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż w art. 260 § 2 cyt. ustawy, ustawodawca stanowi wyraźnie, że sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
W przedmiotowej sprawie skarżący nadali skargę przesyłką pocztową na adres organu administracji publicznej 5 lipca 2016 r., a z tą chwilą zostało wszczęte postępowanie sądowoadministracyjne. To zaś oznacza, że na podstawie art. 2 ustawy nowelizującej do rozpoznania sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie przyznania prawa pomocy zastosowanie miał art. 260 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w brzmieniu obowiązującym po wejściu w życie ustawy nowelizującej. W konsekwencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jako sąd drugiej instancji, słusznie zatem przyjął, że zażalenie na postanowienie tegoż Sądu z 17 maja 2017 r. jest niedopuszczalne, co oznacza, że zaskarżone postanowienie o odrzuceniu zażalenia jest zgodne z prawem.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.