Postanowienie NSA z 10 lutego 2010 r., II OZ 77/10

Wydany

10 lutego 2010 r.

Sąd

r. Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 10 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. B. i M. B. oraz I. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 grudnia 2009r., II SA/Gd 677/09, o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji

Skład

Sędzia NSA Wiesław Kisiel

Sprawa

w sprawie ze skargi K. B. i M. B. oraz I. B. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] września 2009 r. Nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia:

Sentencja

1. uchylić zaskarżone postanowienie
2. wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji

Uzasadnienie

Wojewódzki Sądu Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia z dnia 2 grudnia 2009r., II SA/Gd 677/09, po rozpoznaniu wniosku K. i M. B. oraz I. B. zawartego w skardze, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] września 2009 r. Nr [...] wydanej w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I. instancji wskazał, że brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Strona występująca z wnioskiem nie wykazała, że w przedmiotowej sprawie mogą zaistnieć określone w przepisie art.61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1270 ze zm. zwaną dalej P.p.s.a.) przesłanki. Prócz złożenia wniosku skarżący nie powołali w nim żadnych okoliczności, które uprawdopodobniłyby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podnieśli, iż z osnowy skargi wynika wprost, iż grozi im niepowetowana strata w przypadku rozebrania budynku mieszkalnego, który jest ich jedynym mieszkaniem, a odmowa wstrzymania wykonania decyzji uczyni sprawę bezprzedmiotową.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art.61 § 3 P.p.s.a.). Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Wniosek taki jest jednym ze środków procesowych dla obrony interesów własnych wnioskodawcy (art.50 P.p.s.a.).

Trafny jest zarzut zażalenia, że Sąd I instancji nie zidentyfikował istoty problemu i związanego z tym niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody.

Uszło uwadze Sądowi I. instancji rozpoznającemu wniosek, że wszelka korespondencja w sprawie doręczana jest skarżącym na adres przy ul. [...] i [...], gdzie znajduje się budynek, którego rozbiórkę nakazały organy. Dlatego należało uznać, że strony uprawdopodobniły fakt, że przedmiotowy budynek stanowi ich jedyne miejsce zamieszkania. Okoliczność ta została podniesiona zarówno w odwołaniu od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Chojnicach z dnia [...] lipca 2009 r. jak również w zażaleniu.

Uzasadnione jest w związku z tym twierdzenie strony, że rozbiórka budynku mieszkalnego, który jest ich jedynym miejscem zamieszkania stwarza niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody. Wykonanie zaskarżonej decyzji polegałoby bowiem na rozbiórce budynku, czego konsekwencją byłaby utrata miejsca zamieszkania zaś ewentualne przywrócenie budynku do stanu poprzedniego może być na tyle uciążliwe i kosztowne, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy skutki tego wykonania można uznać za trudne do odwrócenia.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zostały w niniejszej sprawie spełnione (art.61 § 3 P.p.s.a.).

W tym stanie rzeczy, na podstawie art.188 w zw. z art.197 § 2 oraz art.61 § 3 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia.