Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 1195/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Lublinie oddalił wniosek S. S. o uchylenie postanowienia tego sądu z dnia 1 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Lu 1195/16 o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. R. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (LWINB) w Lublinie z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.
W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji wskazał, że B. R. (inwestor) wniósł do WSA w Lublinie skargę na ww. decyzję LWINB w Lublinie z dnia [...] września 2016 r. uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego miasta Lublin z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] oraz orzekającą co do istoty sprawy poprzez nakazanie skarżącemu, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) rozbiórkę budynku zlokalizowanego w południowo-zachodniej części działki nr ewid. 75, położonej przy ul. [...] w Lublinie.
W skardze, obok zarzutów kwestionujących zaskarżoną decyzję, skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania przez organ na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze. zm. - "Ppsa"), a w razie nieuwzględnienia tego wniosku przez organ – o wstrzymanie jej wykonania przez Sąd na podstawie art. 61 § 3 Ppsa. Uzasadniając przedmiotowy wniosek skarżący podniósł, że wykonanie zaskarżonej decyzji naraziłoby go na niepowetowaną szkodę i niemożliwe do odwrócenia skutki.
W piśmie z dnia 28 grudnia 2016 r. uczestnik postępowania – S. S. wniósł o oddalenie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że decyzja ta w pełni realizuje wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2016 r., zaś powyższy wniosek zmierza wyłącznie do przedłużenia postępowania. W ocenie uczestnika postępowania skarżący ponadto nie wykazał, aby wykonanie zaskarżonej decyzji groziło mu niepowetowaną szkodą.
Postanowieniem z dnia 1 lutego 2017 r., II SA/Lu 1195/16 WSA w Lublinie wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.
W ocenie tegoż sądu, w niniejszej sprawie zachodziły okoliczności, które przemawiały za uwzględnieniem wniosku, o których mowa w art. 61 § 3 Ppsa. Oczywistym było bowiem, że wykonanie nałożonego na skarżącego tą decyzją obowiązku rozbiórki budynku spowoduje trwałą zmianę, po której przywrócenie stanu pierwotnego wymagałoby dużych nakładów, nawet jeśli nie finansowych, to nakładów siły.
W dniu 10 kwietnia 2017 r. uczestnik postępowania – S. S. złożył – na podstawie art. 61 § 4 Ppsa wniosek o uchylenie powyższego postanowienia WSA w Lublinie z dnia 1 lutego 2017 r.
Uzasadniając wniosek podniósł, że w związku z prawdopodobnym wniesieniem przez skarżącego skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, postępowanie w niniejszej sprawie znacznie się wydłuży, a wstrzymanie rozbiórki na ten okres pozbawi uczestnika realizacji jego prawa własności do spornej nieruchomości. Wskazał, że sprawa toczy się bardzo długo, co stanowi naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie przewidzianego w art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka.
Wskazując na powyższe, sąd I instancji stwierdził, że S. S. nie wykazał, by uległy zmianie okoliczności będące przyczyną wstrzymania przez WSA w Lublinie postanowieniem z dnia 1 lutego 2017 r. wykonania zaskarżonej decyzji.
W ocenie tegoż sądu wykonanie rozbiórki spornego budynku w dalszym ciągu wiązałoby się ze znacznymi nakładami finansowymi i siły i spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył S. S., zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 § 4 Ppsa poprzez błędną wykładnię i ocenę zmiany okoliczności, uzasadniającej uchylenie postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania decyzji, poprzez pominięcie, że wobec wyroku WSA z dnia 16 marca 2017 r., jak i wcześniejszego wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 15 marca 2016 r., jasnym jest, iż inwestor B. R. nie może być poszkodowany rozbiórką, ponieważ nie jest właścicielem nieruchomości na której postawił budynek, a dysponuje wyłącznie 8% udziałów w sytuacji, gdy większościowi udziałowcy chcą rozbiórki budynku. W związku z wyrokiem WSA w z dnia 16 marca 2017 r. zmieniły się okoliczności sprawy.
Wnosi o zmianę zaskarżonego postanowienia i oddalenie wniosku skarżącego o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, ponieważ zaskarżona decyzja realizuje w pełni wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej sprawie, a sam wniosek zmierzał wyłącznie do przedłużenia postępowania, a skarżący nie wykazał, aby wykonanie decyzji groziło mu niepowetowaną szkodą, ewentualnie wnosi o uchylenie postanowienia i skierowanie sprawy do WSA w Lublinie do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 3 Ppsa sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle art. 61 § 4 Ppsa, postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności, wydane na podstawie § 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności.
Postępowanie dotyczące wniosku o uchylenie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, powinno mieć na celu ocenę, czy zmieniły się okoliczności sprawy, które były podstawą zastosowania ochrony tymczasowej w poprzednim, prawomocnie zakończonym, postępowaniu wpadkowym dotyczącym tej kwestii.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że stanowisko sądu I instancji jest prawidłowe, w niniejszej sprawie nie doszło bowiem do takich zmian okoliczności, które skutkowałyby brakiem zaistnienia przesłanki ochrony tymczasowej określonej w art. 61 § 3 Ppsa, a w konsekwencji uchyleniem postanowienia sądu I instancji z dnia 1 lutego 2017 r.
Podkreślić bowiem należy, co słusznie podnosił sąd I instancji, że w przypadku decyzji nakładającej na skarżącego obowiązek rozbiórki trzykondygnacyjnego budynku wybudowanego w latach 1988-1991, położonego w południowo-zachodniej części działki nr [...] przy ul. [...] w Lublinie, już z jej istoty wynika, iż jej wykonanie może powodować trudne do odwrócenia skutki oraz znaczną szkodę. W okolicznościach niniejszej sprawy, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zatem uzasadnione, gdyż inwestor wykazał, że rozbiórka przedmiotowego budynku, w którym prowadzi on działalność gospodarczą będącą dla niego jedynym źródłem dochodu, może wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki.
Należy także zwrócić uwagę, że z mocy art. 61 § 6 Ppsa wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: 1) wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę, 2) uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Ponieważ w przedmiotowej sprawie wyrokiem z dnia 16 marca 2017 r. skargę oddalono, w świetle cyt. wyżej art. 61 § 6 pkt 2 moc postanowienia tymczasowego z dnia 1 lutego 2017 r. trwa nadal.
W konsekwencji treści art. 61 § 6 Ppsa żalący się może rozważyć zwrócenie się do Prezesa Izby Ogólnoadministracyjnej z prośbą o potraktowanie sprawy ze skargi kasacyjnej B. R. jako uzasadnionego przypadku i rozpoznanie poza kolejnością wpływu (§ 42 ust. 5 uchwały Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2010 r. w sprawie regulaminu wewnętrznego urzędowania Naczelnego Sądu Administracyjnego (M.P. Nr 86, poz. 1007 ze zm.) Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł, jak w sentencji postanowienia.