Uzasadnienie
Pismem z dnia 22 września 2017 r. A.B. wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lipca 2017 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Skarga została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Kr 1366/17.
W związku z powyższym zarządzeniem z dnia 12 grudnia 2017 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na ww. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lipca 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w wysokości 100 zł. Jako podstawę prawą zarządzenia wskazano art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193).
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca, domagając się jego uchylenia z uwagi na naruszenie art. 56 p.p.s.a. skutkujące przedwczesnym zarządzeniem o wezwaniu do uiszczenia wpisu. Ponadto zarzuciła błędne ustalenie kwoty wpisu. Zdaniem skarżącej z uwagi na to, że przed wniesieniem skargi do sądu wszczęto postępowanie w sprawie nieważności skarżonego postanowienia, to postępowanie sądowoadministracyjne winno być zawieszone i nie powinny być podejmowane żadne czynności. Wezwanie do uiszczenia wpisu powinno być wystosowane dopiero po zakończeniu postępowania nieważnościowego. Nadto dodała, że wysokość wpisu winna wynosić 100 zł, stosownie do normy § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia.
Zażalenie to zostało odrzucone postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 stycznia 2018 r., jednakże Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 13 czerwca 2018 r. II OZ 543/18 uchylił to postanowienie, wskazując na brak przyczyn formalnych do jego odrzucenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego jest zarządzenie z dnia 12 grudnia 2017 r. wzywające skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.
Stosownie do normy art. 219 § 1 p.p.s.a. opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Zaś z art. 220 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W przypadku skargi, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem jego odrzucenia uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Przewodniczący Wydziału II prawidłowo wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu w wysokości 100 zł od skargi na postanowienie organu w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Rację ma skarżąca, że w niniejszej sprawie podstawę określenia wysokości wpisu stanowi § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, zgodnie z którym w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym wpis wynosi 100 zł. I na takiej podstawie Przewodniczący Wydziału II określił wysokość wymaganego wpisu, co wprost wynika z treści zaskarżonego w tej sprawie zarządzenia (zobacz: zarządzenie z dnia 12 grudnia 2017 r. – k. 20).
Ponadto, wbrew twierdzeniom zażalenia, na przeszkodzie do żądania uiszczenia wpisu od skargi nie stoi norma art. 56 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu m.in. stwierdzenia nieważności aktu, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu.
Zawieszenie postępowania na wskazanej podstawie możliwe jest dopiero wówczas, gdy skarga zostanie złożona skutecznie. O skutecznym wniesieniu skargi można zaś mówić w sytuacji, gdy nie posiada ona braków formalnych i fiskalnych. W przypadku wniesienia skargi obarczonej takimi brakami konieczne jest ich usunięcie. A zatem usunięcie braków fiskalnych skargi wyprzedza kwestię ewentualnego rozważenia zastosowania w sprawie normy art. 56 p.p.s.a.
Z tych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 oraz art. 198 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.