Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2008 r. r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie wniesione przez D. W., M. W. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2008 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu powyższego postanowienia stwierdził, że postanowienie z dnia 4 lutego 2008 r. doręczono pełnomocnikowi skarżących w dniu 13 lutego 2008 r. Z kolei z akt sprawy wynika, że zażalenie wysłane zostało do Sądu w dniu 6 marca 2008 r., a zatem po upływie ustawowego terminu wskazanego w art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.). Fakt ten zdaniem Sądu pierwszej instancji uzasadniał odrzucenie tegoż zażalenia na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., jako że wniesione zostało po terminie.
Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli D. W., M. W., M. W. i J. W. wnosząc o jego uchylenie i zarzucając mu naruszenie art. 7,8,9,10,139 k.p.a. oraz nieważność orzeczeń organów administracji oraz Sądu z mocy art. 183 § 2 p.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest zasadne.
Rozpatrując zasadność wydanego przez Sąd pierwszej instancji rozstrzygnięcia zwrócić uwagę należy na sposób ustalenia początku biegu terminu do wniesienia zażalenia D. W., M. W. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2008 r. Faktem jest, iż wskazani skarżący uzyskali pomoc prawną w ramach prawa pomocy postanowieniem referendarza sądowego z dnia 16 lutego 2007 r. poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Jednak poprzez sformułowanie pełnomocnictwa skarżący ograniczyli sobie dostęp do korzystania z pomocy prawnej z urzędu do czynności związanych ze sporządzeniem i wniesieniem skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 13 marca 2007 r., którym odrzucono skargę jednego z uczestników postępowania – J. W. z uwagi na nieuiszczenie wpisu. Treść pełnomocnictwa wyraźnie wskazuje, iż ma ono właśnie taki ograniczony zakres. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że pismem z dnia 19 października 2007 r. pełnomocnik skarżących – adw. E. N. poinformowała Sąd, iż odmówiła sporządzenia skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie. Tym samym jej dalsze czynności związane z prowadzeniem przedmiotowej sprawy utraciły rację bytu. Świadczy o tym również fakt, iż wszelkie pisma i środki odwoławcze w niniejszej sprawie wnoszone były dotychczas osobiście przez skarżących.
Powyższej okoliczności nie uwzględnił Sąd pierwszej instancji ustalając początek biegu terminu do wniesienia zażalenia skarżących od dnia otrzymania postanowienia sądowego z dnia 4 lutego 2008 r.
W tym stanie rzeczy stwierdzić trzeba, że w warunkach przedmiotowej sprawy brak doręczenia orzeczenia sądowego skutkował w tym zakresie nieważnością postępowania, o jakiej mowa w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Skoro bowiem strony skarżące nie otrzymały postanowienia Sądu na adres, które traktować należało jako adres do doręczeń w rozumieniu art. 46 § 2 p.p.s.a., a przekazanie tegoż postanowienia skarżącym zależało jedynie od woli ustanowionego dla nich adwokata z racji tego, iż nie był on umocowany do innych czynności niż określone w treści pełnomocnictwa, to przyjąć trzeba, że strony pozbawione zostały możności obrony swych praw.
Z uwagi na powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił skarżone postanowienie w oparciu o art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.