Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 2 marca 2006 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu pozostawił bez rozpoznania wniosek Stowarzyszenia o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od obowiązku poniesienia kosztów sądowych.
Powyższe zarządzenie doręczone zostało stronie skarżącej 8 marca 2006 r. W dniu 13 marca 2006 r. pełnomocnik (radca prawny) Stowarzyszenia wniósł zażalenie, domagając się uchylenia zarządzenia Sądu i rozpoznania wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uznał, iż zażalenie nie jest dopuszczalne i odrzucił je zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2006 r.
Jak wskazał Sąd w uzasadnieniu orzeczenia, stosownie do przepisu art. 259 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270) od zarządzenia referendarza sądowego strona, albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw. W razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym (art. 260).
Według Sądu z powyższego wynika, iż sprzeciw jest specyficznym środkiem odwoławczym przysługującym jedynie od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego wydawanych w ramach prawa pomocy. Zażalenie w sprawie przyznania prawa pomocy przysługuje, gdy zostanie rozstrzygnięte bezpośrednio przez sąd i nie jest to rozstrzygnięcie poprzedzone postanowieniem wydanym przez referendarza sądowego.
Na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Stowarzyszenia [...] w Poznaniu złożyło zażalenie, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 w zw. z art. 259 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez błędne przyjęcie, iż pismo złożone przez skarżącego w dniu 15 marca 2006 r. jest zażaleniem na zarządzenie referendarza sądowego, w sytuacji gdy z jego treści wynika, iż jest to sprzeciw, a w konsekwencji niezasadne odrzucenie zażalenia skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 258 § 2 pkt 6-8 w zw. z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego wydanych w zakresie postępowania o przyznania prawa pomocy przysługuje sprzeciw, który jest szczególnym środkiem zaskarżenia, różniącym się zasadniczo od zażalenia skutkami jego złożenia. W razie bowiem wniesienia sprzeciwu, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc (art. 260 ustawy). Złożenie zażalenia skutkuje natomiast przeniesieniem rozpoznania sprawy przed Naczelny Sąd Administracyjny, który może je oddalić albo uchylić orzeczenie Sądu I instancji.
Z pisma pełnomocnika (radcy prawnego) Stowarzyszenia [...] w Poznaniu z dnia 13 marca 2006 r. wynika, wbrew temu co się twierdzi w zażaleniu, iż jego celem było złożenie zażalenia na przedmiotowe zarządzenie referendarza sądowego. Wskazuje na to tytuł pisma oraz zawarty w nim wniosek o uchylenie zarządzenia, który byłby pozbawiony sensu, gdyby pismo to traktować jako sprzeciw. Jednocześnie trzeba wyraźnie zaznaczyć, iż od profesjonalnego pełnomocnika, w tym przypadku radcy prawnego, wymaga się odpowiedniego przygotowania merytorycznego, w tym posiadania wiedzy w przedmiocie dopuszczalnych środków zaskarżenia. W rezultacie należy przyjąć, iż ponosić on będzie wszystkie konsekwencje swoich błędów spowodowanych niedostatecznym poziomem wiedzy na temat postępowania sądowoadministracyjnego.
W takiej sytuacji należy uznać, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawidłowo zaskarżonym postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2006 r. odrzucił, jako niedopuszczalne zażalenie Stowarzyszenia [...] w Poznaniu na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 2 marca 2006 r., o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.