Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 czerwca 2010 r. sygn. akt III SA/Gd 69/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, odmówił Z. J. przywrócenia terminu do złożenia skargi na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego.
Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżący nie wykazał, że bez swojej winy nie dochował 30-dniowego terminu do wniesienia skargi. Zdaniem sądu awaria telefonów nie jest przeszkodą, w komunikacji. Co więcej skarżący nie wykazał jak długo i kiedy awaria ta miała miejsce.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Z. J. zaskarżając to postanowienie w całości i zarzucając mu obrazę przepisów postępowania tj.:
- 1. art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia – poprzez przyjęcie, że skarżący uchybił terminowi do złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego ze swojej winy;
- 2. art. 87 § 2 p.p.s.a., co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, poprzez przyjęcie, że należało wykazać brak winy skarżącego w uchybieniu terminu do złożenia skargi, podczas gdy przepis ten stanowi jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu;
- 3. art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia do wszystkich okoliczności wskazujących na brak winy skarżącego w uchybieniu terminu do złożenia skargi.
Wskazując na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości poprzez "przywrócenie terminu do złożenia skargi" ewentualnie o "uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości", a także o zasądzenie na rzecz pełnomocnika z urzędu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu według norm przepisanych, które to koszty nie zostały zapłacone w jakiejkolwiek części.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie natomiast z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. We wniosku tym strona zobowiązana jest do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, w myśl art. 87 § 2 p.p.s.a.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego kryterium braku winy, wynikające z powyższych przepisów, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności, takiej której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Skarżący nie wykazał ani nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu, a zatem nie wypełnił dyspozycji art. 87 § 2 p.p.s.a. Podkreślenia wymaga fakt, że uprawdopodobnienie nie może być bowiem oparte wyłącznie na twierdzeniach strony. Twierdzenia takie powinny być poparte na jakimś materiale pozwalającym sądowi zajęć stanowisko.
Tymczasem, podnoszone przez skarżącego argumenty dotyczące braku możliwości skontaktowania się z nim przez pełnomocnika nie zostały dostatecznie uwiarygodnione, zarówno w zakresie problemów z łącznością telefoniczną, co jak słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji samo w sobie nie uzasadniałoby przywrócenia terminu do złożenia skargi, jak i w zakresie problemów zdrowotnych pełnomocnika. Wskazać ponadto należy, że skoro skarżący wyznaczył do prowadzenia swoich spraw pełnomocnika, to po otrzymaniu przedmiotowej decyzji pełnomocnik ten mógł złożyć skargę na tę decyzję z zachowaniem terminu do jej wniesienia nawet bez uprzedniego kontaktu z mocodawcą. Istotnym jest, że skarżący skargę taką mógłby na późniejszym etapie postępowania wycofać, jeśli nie spełniałaby ona jego oczekiwań. We wniosku o przywrócenie terminu nie wskazano natomiast na istnienie przeszkód, które uniemożliwiały pełnomocnikowi skarżącej złożenie skargi.
Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że strona nie dochowała należytej staranności w prowadzeniu swoich spraw co powoduje, że nie uprawdopodobniła zaistnienia nie dającej się przezwyciężyć przeszkody przez nią niezawinionej.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 w związku z art. 197 ustawy Prawo postępowaniu przed sadami administracyjnymi.
Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał wniosku dotyczącego przyznania wynagrodzenia ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącego, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Należne natomiast od Skarbu Państwa wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a., po złożeniu przez pełnomocnika stosownego oświadczenia.