Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 1 grudnia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. W. – J. na decyzję Ministra Środowiska z dnia 14 kwietnia 2004 r., którą utrzymano decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 19 stycznia 2004 r. o umorzeniu postępowania w sprawie ustanowienia stref ochrony bezpośredniej ujęcia wody.
Postanowieniem z dnia 25 lutego 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił sporządzoną osobiście przez skarżącą skargę kasacyjną od powyższego wyroku a następnie postanowieniem z dnia 18 maja 2005 r. Sąd ten odrzucił zażalenie skarżącej w oparciu o art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), także z powodu sporządzenia przez osobę nieuprawnioną.
Na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2005 r. skarżąca wniosła w dniu 29 maja 2005 r. zażalenie, domagając się uchylenia postanowienia w całości "w skutek okoliczności faktycznych wynikających ze skargi skarżącej strony z dnia 31.01.2005 roku". W zażaleniu tym skarżąca złożyła również wniosek o wyłączenie sędziego, ze względu na nie doręczenie odpisu postanowienia z dnia 18 maja 2005 r. wyznaczonemu (na mocy postanowienia Sądu z dnia 14 kwietnia 2005 r.) adwokatowi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie jest zasadne.
Skarga kasacyjna i zażalenie na postanowienie o jej odrzuceniu są sformalizowanymi środkami odwoławczymi, których dopuszczalność wniesienia m.in. wiąże się z koniecznością sporządzenia przez kwalifikowanego pełnomocnika, na co wskazują przepisy art. 175 oraz 194 § 4 Prawa o
Sygn. akt II OZ 779/05 postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zaskarżonym postanowieniem Sąd odrzucił wniesione w dniu 7 marca 2005 r. sporządzone osobiście przez skarżącą zażalenie.
Jak wynika z akt sprawy, skarżąca zawarła w swoim zażaleniu z dnia 7 marca 2005 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2005 r wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata.
Zażalenie to zostało rozpoznane w dniu 18 maja 2005 r. z uwagi na konieczność wcześniejszego rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie i pismem z dnia 19 kwietnia 2005 r. zwrócił się do Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie z prośbą o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu dla E. W. – J.. Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła do reprezentowania skarżącej adwokata G. N. w dniu 29 kwietnia 2005 r.
Wyznaczenie pełnomocnika z urzędu nie powoduje braku konieczności rozpoznania zażalenia skarżącej wniesionego w dniu 7 marca 2005 r. Wobec tego Sąd słusznie rozpoznał zażalenie i postanowieniem z dnia 18 maja 2005 r. odrzucił sporządzone osobiście w dniu 7 marca 2005 r. przez skarżącą zażalenie.
Słusznie zauważa skarżąca, że odpis powyższego postanowienia powinien zostać doręczony wyznaczonemu pełnomocnikowi. Jak jednak wynika z akt sprawy, pismem z dnia 14 czerwca 2005 r. Sąd przesłał na adres wyznaczonego przez Radę Adwokacką pełnomocnika odpisy: postanowienia z dnia 19 lipca 2004 r., wyroku z dnia 1 grudnia 2004 r., postanowienia z dnia 25 lutego 2005 r., postanowienia z dnia 14 kwietnia 2005 r. oraz postanowienia z dnia 18 maja
Sygn. akt II OZ 779/05 2005 r. Doręczenie odpisu postanowienia Sądu z dnia 18 maja 2005 r. równolegle stronie i pełnomocnikowi nie jest wadliwe.
Należy podkreślić, że odpis postanowienia Sądu z dnia 25 lutego 2005 r. odrzucającego skargę kasacyjną doręczono skarżącej bez pouczenia o konieczności sporządzenia zażalenia na to postanowienie przez fachowego pełnomocnika, niemniej jednak we wniesionym w terminie zażaleniu skarżąca zawarła wniosek o ustanowienie pełnomocnika w sprawie. Wnioskować z tego należy, że skarżąca nie mogła ponieść kosztów ustanowienia pełnomocnika samodzielnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2005 r. przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Z powyższego wynika, że dopiero od momentu ustanowienia adwokata, skarżąca miała możliwość złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia i złożenia zażalenia sporządzonego zgodnie z wymogiem art. 194 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyznaczony pełnomocnik nie dokonał wskazanych powyższej czynności.
Powyższe nie wpływa na stwierdzenie niedopuszczalności wniesionego przez skarżącą zażalenia z dnia 7 marca 2005 r. Bezspornym jest bowiem fakt sporządzenia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej osobiście, niezgodnie z art. 194 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym stanie rzeczy postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2005 r. nie narusza prawa.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.