Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 16 maja 2016 r. odrzucił skargę M. W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie wymeldowania z pobytu stałego.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że M. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie wymeldowania z pobytu stałego. Sąd wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 marca 2016 r., na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm.), stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), zobowiązano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 6 kwietnia 2016 r. Skarżący w zakreślonym terminie nie uczynił jednak zadość wezwaniu sądu i nie uiścił wpisu sądowego. W tej sytuacji, jak wskazał Sąd I instancji, z uwagi na treść art. 220 § 3 p.p.s.a., Sąd skargę odrzucił.
Powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2016 r. stało się przedmiotem zażalenia M. W., reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W zażaleniu M. W. wniósł o uchylenie tego postanowienia i zasądzenie koszów sądowych według norm przepisanych. Podniósł, że bezspornym jest fakt, że zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 marca 2016 r. zobowiązujące do uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł zostało doręczone skarżącemu w dniu 6 kwietnia 2016 r. Skarżący w zakreślonym terminie uczynił zadość wezwaniu Sądu i dokonał powyższej opłaty w dniu 8 kwietnia 2016 r. (dowód: poświadczona kserokopia wpłaty gotówkowej z dnia 8 kwietnia 2016 r.). Żalący wskazał, że zgodnie z obowiązującym prawem datą uiszczenia opłaty sądowej na rachunek bankowy Sądu wnoszonej w postaci wpłaty gotówkowej w polskiej placówce pocztowej operatora pocztowego – Poczty Polskiej SA jest data przyjęcia tej wpłaty przez operatora (uchwała SN III CZP 112/13 z dnia 26 lutego 2014 r.).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 220 § 1 w zw. z § 3 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek skargi, od której nie zostanie uiszczony należy wpis. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby uiścił wpis w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a., podlega odrzuceniu.
Bezsporne w niniejszej sprawie jest, że skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł, a wezwanie to doręczono mu w dniu 6 kwietnia 2016 r., zatem termin do uiszczenia wpisu upływał w dniu 13 kwietnia 2016 r.
Jak wynika z treści zażalenia i załączonego do niego dowodu wpłaty (k-32), skarżący w dniu 8 kwietnia 2016 r. uiścił w niniejszej sprawie wpis sądowy w kwocie 100 zł na rachunek bankowy Sądu. Wpis został zatem uiszczony w terminie.
Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny uznał zażalenie za uzasadnione i na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.
Odnosząc się do wniosku żalącego o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, wskazać należy, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw prawnych do zasądzenia zwrotu kosztów. Zgodnie z art. 209 p.p.s.a, wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200 p.p.s.a.) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Żaden z tych przepisów nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy przedmiotem środka odwoławczego jest postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego kończące postępowanie w sprawie (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07).