Postanowienie NSA z 8 sierpnia 2006 r., II OZ 780/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 8 sierpnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 maja 2006r. sygn. akt II SA/Sz 1357/05 o odmowie przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych

Sprawa

w sprawie ze skargi Z. S. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 października 2005r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem postanawia: - oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 maja 2006r., sygn. akt II SA/Sz 1357/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił przyznania skarżącemu Z. S. prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Sąd I instancji stwierdził, że wnioskodawca pominął fakty mające istotne znaczenie dla pełnej i prawidłowej oceny zasadności wniosku. Dopiero na wezwanie sądu przyznał, iż jest właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni 24 ha oraz uzyskuje dodatkowe dochody z tytułu funkcji radnego. Z wniosku skarżącego wynika również, iż przeznaczał on kwoty pieniężne na cele dobroczynne, co świadczy w istocie o tym, iż dysponuje wolnymi środkami, których nie wydatkował na konieczne utrzymanie swoje i rodziny.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożył skarżący Z. S. podnosząc, iż ziemię, którą posiada, zmuszony był wydzierżawić w związku z faktem, iż został okradziony. Dochody z piastowania funkcji radnego przeznacza natomiast w całości na pomoc osobom potrzebującym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Należy podkreślić, że instytucja prawa pomocy jest wyjątkiem od generalnej zasady wyrażonej w art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którą do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do Sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy Sąd może przyznać osobie fizycznej prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy.

W odniesieniu do zarzutów zażalenia stwierdzić należy, że Sąd I instancji zbadał wnikliwie sytuację majątkową skarżącego i zasadnie doszedł do przekonania, iż posiada on środki, które może przeznaczyć na partycypowanie w kosztach postępowania sądowego. Skoro zaś skarżący wydzierżawił swe gospodarstwo rolne, to z pewnością uzyskuje czynsz, który może przeznaczyć na pokrycie kosztów sądowych.

Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.