Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Ol 1372/15 umorzył postępowanie sądowe w sprawie ze skargi F. W., zw. dalej skarżącym, na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia 26 listopada 2015 r., nr... w przedmiocie wydania zaświadczenia oraz oddalił wniosek skarżącego o zwrot poniesionych kosztów związanych ze sprawą w wysokości 480 zł.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że w dniu 14 kwietnia 2016 r., skarżący złożył pismo, w którym zawarł "Wniosek o wycofanie skargi ze sprawy: II SA/Ol 1372/15 w sprawie ze skargi F. W. na postanowienie... z dnia 26 listopada 2015 r. w przedmiocie wydania zaświadczenia o posiadaniu gospodarstwa specjalistycznego", zwrot skargi i dokumentów sądowych ze sprawy oraz zwrot wpisu i poniesionych kosztów związanych ze sprawą administracyjną w wysokości 480 zł. Skarżący wskazał na brak naprawy wyrządzonych mu szkód przez sędziów WSA w Olsztynie z lat 2002-2016, które wyszacowano na kilkadziesiąt milionów złotych, brak powołania niezależnych Komisji, zwiększonego składu sądu oraz brak monitorowania rozpoznawanych spraw, o co zwracał się skarżący.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie umarzając postępowanie sądowe stwierdził, że skarżący skutecznie cofnął skargę, zaś Sąd nie stwierdził, aby zachodziły przesłanki do uznania, że cofnięcie skargi jest niedopuszczalne.
Odnosząc się do wniosku o zwrot poniesionych kosztów w wysokości 480 zł Sąd pierwszej instancji wywiódł, że w przedmiotowej sprawie skarżący nie uiścił wpisu ani nie poniósł żadnych innych kosztów, zatem w ocenie Sądu, wniosek o zwrot kosztów nie znajdował uzasadnienia.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł F. W., domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu wnoszący zażalenie podniósł argumenty związane z nieprawidłowymi, w jego ocenie, działaniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie w latach 2002-2016.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Takie uprawnienie przyznane stronie postępowania sądowadministracyjnego stanowi wyraz zasady dyspozycyjności, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem postępowania sądowadministracyjnego w ramach przysługujących jej na mocy obowiązujących przepisów uprawnień procesowych. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Tylko w takim przypadku sąd może odstąpić od obowiązku umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Tym samym uznanie cofnięcia skargi za niedopuszczalne wymaga pozytywnego ustalenia przez sąd istnienia nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.
W rozpoznawanej sprawie skarżący w piśmie z dnia 14 kwietnia 2016 r., zatytułowanym "Wniosek", cofnął skargę w sprawie sygn. akt II SA/Ol 1372/15 na postanowienie SKO z dnia 26 listopada 2015 r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, żądanie cofnięcia skargi zostało sformułowane w sposób jasny i jednoznaczny.
Sąd podziela pogląd zaprezentowany w uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. akt I OZ 596/16 (dostępnym w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl – zw. dalej CBOSA), wydanego w podobnym stanie faktycznym, w którym wskazano, że motywy, jakimi kierował się skarżący cofając skargę nie podlegają ocenie Sądu chyba, że cofnięcie ma na celu obejście prawa. Czynnościami mającymi na celu obejście prawa są czynności, które zawierają pozór zgodności z prawem. Do grupy takich czynności będą zaliczane czynności, których treść nie zawiera wprawdzie elementów wprost sprzecznych z ustawą, ale skutki, które przez te czynności mają być wywołane naruszają zakazy lub nakazy wynikające z dyspozycji ustawowych (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 324).
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie można mówić o obejściu prawa w rozumieniu art. 60 p.p.s.a. Wskazane przez skarżącego okoliczności mają subiektywny charakter i wynikają z niezadowolenia skarżącego z prowadzenia czynności w sprawach, w których był stroną. Jednakże przeświadczenie strony co do tego, że proces był prowadzony wadliwie nie uzasadnia uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne.
Zasadnie zatem, wbrew zarzutom podnoszonym w zażaleniu, Sąd pierwszej instancji umorzył postępowanie na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 oraz § 2 p.p.s.a.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, słusznie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił również wniosek o zwrot kosztów postępowania sądowego, gdyż skarżący nie był wzywany do uiszczania wpisu od skargi, ani nie ponosił żadnych kosztów postępowania sądowego.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.
- - ---------------------- 1