Uzasadnienie
Postanowieniem z 23 września 2022 r., II SA/Kr 1020/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Krakowie odrzucił sprzeciw G. S. od decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie (MWINB) z 7 lipca 2022 r., znak WOB.7721.230.2022.JKLI, nr 273/2022, w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonej decyzji, znajdującego się w aktach administracyjnych wynika, że została ona doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 14 lipca 2022 r. Sprzeciw (nazwany skargą) wniesiono 9 sierpnia 2022 r. (koperta k.
- – a zatem po upływie terminu.
Wobec wniesienia sprzeciwu z uchybieniem czternastodniowego terminu, wynikającego z art. 64c § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022, poz. 329, Ppsa) sąd pierwszej instancji opisanym na wstępie postanowieniem sprzeciw odrzucił na podstawie art. 64b § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika G. S., zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie:
- art. 16 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017, poz. 935) poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie właściwym środkiem zaskarżenia był sprzeciw, o którym mowa w art. 64a Ppsa, podczas gdy z uwagi na fakt, że postępowanie dot. pozwolenia na użytkowanie jest prowadzone jako skutek złożonego 11 kwietnia 2017 r. wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, które zostało wydane 16 października 2017 r., następnie uchylone i zastąpione decyzją o zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego z 7 sierpnia 2020 r., w której nałożono na stronę obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie;
- art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa w zw. z art. 53 § 1 Ppsa poprzez przyjęcie przez sąd, że skarga nie została wniesiona w terminie, w sytuacji gdy termin ustawowy został zachowany.
W związku z powyższym strona skarżąca wnosi o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz przyjęcie, że skarga z 9 sierpnia 2022 r. została wniesiona w ustawowym terminie.
W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że problemy zdrowotne spowodowały, że decyzja z 14 lipca 2022 r. została przekazana pełnomocnikowi skarżącego dopiero w dniu 1 sierpnia 2022 r. Tego dnia pozyskał informację o doręczeniu przesyłki i w jego ocenie od tego dnia rozpoczął się bieg terminu na wniesienie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 64a Ppsa od decyzji, którą organ odwoławczy uchyla decyzję organu I instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści tej decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Stosownie zaś do art. 64c § 1 Ppsa sprzeciw od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji. Sąd rozpoznaje sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym w terminie trzydziestu dni od dnia wpływu sprzeciwu od decyzji (art. 64d § 1 Ppsa). Zgodnie natomiast z art. 64b § 1 Ppsa do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 Ppsa sąd odrzuca skargę wniesioną po terminie do jej wniesienia postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w sprawie, albowiem decyzję organu odwoławczego doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 14 lipca 2022 r. Podkreślenia wymaga również, że decyzja organu odwoławczego zawiera prawidłowe pouczenie o przysługującym środku zaskarżenia, a także o terminie i sposobie jego wniesienia. Okoliczności tych strona skarżąca nie kwestionuje. Termin do wniesienia sprzeciwu upływał zatem 28 lipca 2022 r., zaś sprzeciw od decyzji został wniesiony dopiero w dniu 9 sierpnia 2022 r., a więc z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 64c § 1 Ppsa.
W związku z powyższym, brak było podstaw do przyjęcia, że ocena zawarta w zaskarżonym postanowieniu sądu pierwszej instancji była wadliwa.
Co do przedstawionej w uzasadnieniu zażalenia argumentacji dotyczącej przyczyn, z jakich strona skarżąca nie mogła wnieść sprzeciwu od ww. decyzji w przewidzianym przepisami prawa terminie, stwierdzić należy, że okoliczności te mogłyby być przedmiotem oceny sądu rozpoznającego merytorycznie wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu, nie mogą natomiast stanowić okoliczności, które podlegają ocenie Sądu badającego spełnienie przez stronę warunków formalnych sprzeciwu, w tym dochowania terminu do jego wniesienia.
Nie jest także skuteczna argumentacja zażalenia, jakoby w sprawie miał zastosowanie art. 16 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, a w konsekwencji przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie właściwym środkiem zaskarżenia był sprzeciw, o którym mowa w art. 64a Ppsa. Zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu, które zostało wszczęte i toczyło się po wejściu w życie ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, zatem nie dotyczył go przepis art. 16 cyt. ustawy.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji.