Uzasadnienie
Prawomocnym postanowieniem z dnia 4 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie IV SA/Po 745/17 odrzucił skargę M. S. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2017 r. nr [...] w przedmiocie sporządzenia i przedłożenia projektu budowlanego zastępczego oraz wykonania robót budowlanych wobec nie uiszczenia wpisu sądowego.
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie IV SA/Po 745/17 odmówił M. S. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że wniosek o przywrócenie terminu złożono z zachowaniem terminu z art. 87 § 1 p.p.s.a., jednak skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu. Za okoliczność braku winy w uchybieniu terminu nie może być zdaniem Sądu I instancji fakt, że nieodebranie dwukrotnie awizowanej przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu spowodowane było brakiem awizo w skrzynce oddawczej, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie uznał prawidłową awizację przesyłki. Ze znajdującej się w aktach sądowych koperty zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu wynika, że przesyłka została dwukrotnie awizowana: w dniu 8 sierpnia 2017 r. oraz 17 sierpnia 2017 r. Z adnotacji naniesionej na załączonym do koperty zwrotnym potwierdzeniu odbioru wynika, iż zawiadomienie o pozostawieniu pisma w Urzędzie Pocztowym w [...] umieszczono w drzwiach adresata. Wobec niepodjęcia w terminie przesyłka zwrócona została do nadawcy. Zdaniem Sądu I instancji z przepisu art. 73 § 2 p.p.s.a. wynika, iż stosowne zawiadomienie pozostawia się w drzwiach mieszkania adresata dopiero w przypadku, gdy nie jest możliwe pozostawienie zawiadomienia w skrzynce oddawczej, a na zwrotnym potwierdzeniu odbioru nie wskazano przyczyn dla których zawiadomienia nie pozostawiono w takiej skrzynce, jednakże z akt administracyjnych sprawy wynika, że przesyłki adresowane do skarżącego były wielokrotnie awizowane i za każdym razem stosowne zawiadomienie pozostawiane było w drzwiach. Okoliczność ta jest wystarczająca w ocenie Sądu dla uznania, że w sprawie wystąpiły okoliczności uniemożliwiające umieszczenie stosownego zawiadomienia w skrzynce oddawczej adresata. Zdaniem Sądu I instancji przywrócenie terminu tylko na podstawie gołosłownego twierdzenia skarżącego, że awiza nie pozostawiono we właściwym miejscu prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego. W każdej bowiem sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizo poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało pozostawione. Wnosząc o przywrócenie terminu skarżący nie wykazał, ażeby było możliwym pozostawienie zawiadomienia w skrzynce pocztowej, a osoba doręczająca przesyłkę zawierającą wezwanie do uiszczenia wpisu uchybiła zasadom doręczania przesyłek wynikającym z art. 73 § 2 p.p.s.a. Dlatego też Sąd I instancji uznał, iż skarżący nie wykazał okoliczności uzasadniających przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu.
Na powyższe postanowienie M. S. wniósł zażalenie, zaskarżając powyższe postanowienie w całości. W treści zażalenia wskazał, że nie jest dla niego zrozumiałe na jakiej podstawie wywiedziono, że przesyłki pozostawiane były w drzwiach skoro drzwi są odległe od ogrodzenia posesji 6mb co by oznaczało, że urzędnik Poczty Polskie przechodziłby wbrew prawu i wiedzy skarżącego przez ogrodzenie o wysokości 1,6 m na posesję, aby pozostawić przesyłkę w drzwiach. Zdaniem skarżącego dostęp do skrzynki jest z ulicy i wszystkie przesyłki były i są pozostawiane w niej a wypisywanie, że przesyłki były pozostawiane w drzwiach jest nietrafione. Dla przykładu skarżący wskazał, że jedno awizo znalazł w skrzynce znajdującej się na zewnątrz ogrodzenia w dniu 24.10.2017 r. i był to ostatni dzień odbioru przesyłki.
Wskazując na powyższe zarzuty, wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Natomiast w myśl art. 87 § 2 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
W sprawie istotnym jest, że korespondencja kierowana do skarżącego w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu, którą skarżący kwestionuje, została prawidłowo awizowana, co było skutkiem uznania przez Sąd I instancji przesyłki za doręczoną z dniem 24 sierpnia 2017 r. Skarżący w zaskarżonym postanowieniu jako argument dla wywiedzenia wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu kwestionuje skuteczność pozostawienia awiza w skrzynce na drzwiach w sytuacji, gdy jego skrzynka na drzwiach umieszczona jest około 6mb od ogrodzenia posesji i pracownik Poczty Polskiej zobowiązany byłby "przeskoczyć płot". Jednocześnie we wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu skarżący podnosił, że jego skrzynka pocztowa jest umieszczona na zewnętrz ogrodzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny przy tak skonstruowanych twierdzeniach skarżącego na poparcie wniosku o przywrócenie terminu, nie znalazł podstaw do zakwestionowania zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji. Skarżący nie uprawdopodobnił braku swej winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w działaniu skarżącego należytej staranności, jakiej można oczekiwać od strony dbającej należycie o swoje interesy, a która to staranność jest niezbędnym elementem przemawiającym za możliwością przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Przejawem braku należytej staranności było w niniejszej sprawie to, że strona nie zapewniła odpowiednich warunków do doręczania jej poczty skoro jak sam twierdzi skarżący, skrzynka na listy jest w odległości 6 mb od ogrodzenia i pracownik Poczty Polskiej musiałby bez zgody właściciela pokonywać to ogrodzenie. Skarżący mógł przewidzieć, że zamknięcie posesji może skutkować tym, że do strony nie będą docierać powiadomienia, z uwagi na prawdopodobne działanie różnych czynników. Ponadto jak sam skarżący wskazywał we wniosku o przywrócenie terminu, jego skrzynka pocztowa umieszczona jest na zewnątrz ogrodzenia, a zatem dla pracownika Poczty Polskiej odpowiedzialnego za doręczanie korespondencji oczywistym jest, że jest to właściwa skrzynka pocztowa dla skarżącego, a nie skrzynka, która jest umieszczona wewnątrz posesji, do której listonosz nie ma fizycznego dostępu. Zatem skarżący nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu.
Na marginesie należy wskazać, że skarżący w treści zażalenia nie wskazał konkretnych zarzutów powodujących obalenie zaskarżonego orzeczenia.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.