Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zarządzeniem z dnia 27 maja 2010 r. pozostawił bez rozpoznania wniosek A. Spółki Akcyjnej z siedzibą w K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że strona skarżąca w skardze kasacyjnej wniosła o przyznanie jej prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Strona nie złożyła wniosku na urzędowym formularzu, więc przesłano wnioskodawcy druk formularza wzywając jednocześnie do jego wypełnienia i przesłania Sądowi I instancji, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Strona skarżąca nie nadesłała wypełnionego formularza PPPr.
Zarządzeniem z dnia 1 kwietnia 2010 r., referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Skarżąca spółka wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia.
Pozostawiając wniosek bez rozpoznania, Sąd I instancji wskazał, że warunkiem koniecznym do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy jest jego złożenie na urzędowym formularzu. Termin do złożenia wniosku na urzędowym formularzu upłynął bezskutecznie w dniu 11 marca 2010 r. Wniosek, który nie został złożony na wymaganym formularzu pozostawia się bez rozpoznania.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła strona skarżąca wskazując, że istnieją podstawy do przyznania spółce prawa pomocy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Nie ulega wątpliwości, że strona skarżąca, pomimo skierowanego do niej wezwania, nie uzupełniła braków wniosku o przyznanie prawa pomocy i nie nadesłała wymaganego, urzędowego formularza PPPr. Postępowanie sądowe, więc również postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest postępowaniem sformalizowanym, a ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie. W tej sytuacji Sąd I instancji nie miał innej możliwości jak tylko pozostawić wniosek bez rozpoznania, bowiem obowiązek taki określony został w cytowanym wyżej przepisie art. 257 ustawy.
Bez znaczenia pozostaje w tej sytuacji przekonanie strony o słuszności złożonego wniosku, skoro strona nie spełniła wymogów formalnych wniosku, uniemożliwiając tym samym Sądowi I instancji jego rozpoznanie.
Z tych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i 198 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.