Postanowienie NSA z 23 sierpnia 2006 r., II OZ 792/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 23 sierpnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. O.

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2006 r. sygn. akt IV SA.Wa 2128/05 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 kwietnia 2006 r. sygn. akt IV SA.Wa 2128/05

Skład

Sędzia NSA Jerzy Bujko przewodniczący

Sprawa

w sprawie ze skargi M. O. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 1 sierpnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych w postępowaniu o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 2 czerwca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 20 kwietnia 2006 r. w sprawie ze ze skargi M. O. na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 1 sierpnia 2005 r. w przedmiocie uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych w postępowaniu o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny podał, że postanowieniem z dnia 12 maja 2006 r. odmówił M. O. sporządzenia uzasadnienia powyższego wyroku z powodu uchybienia terminu, wobec czego złożył on zażalenie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do zgłoszenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, w którym podał, że dotrzymanie przekroczonego terminu uniemożliwiała mu choroba. Oddalając wniosek strony Sąd stwierdził, że uchybiając terminowi skarżący nie wykazał wymaganej w tym wypadku należytej staranności stąd też nie można było stwierdzić braku winy skarżącego w rozumieniu przepisu art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.

Dodatkowo w ocenie Sądu I instancji skarżący wykazał się niedbalstwem, z uwagi na to, że pozostając we wspólnym gospodarstwie z małżonką i córką mógł skorzystać z ich pomocy w dopełnieniu czynności przed Sądem w wyznaczonym terminie. Ponadto wątpliwości co do zasadności wniosku rodził fakt, że zaświadczenie lekarskie jakim posłużył się wnioskodawca zostało wystawione w dniu 25 maja 2006 r. czyli prawie miesiąc po deklarowanym przez skarżącego okresie, w którym choroba nastąpiła. W tej sytuacji na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji skarżonego postanowienia.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył M. O.. Postanowieniu temu zarzucił naruszenie:

1. art. 6 ust. 1 "Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności"
2. art. 14 ust 1 "Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych"
3. art. 37 akapit 2 "Karty Praw Podstawowych"

W uzasadnieniu powyższego zażalenia skarżący wskazał, że dnia 29 kwietnia 2006 r. – tj. jeszcze w czasie trwania choroby – musiał udać się do apteki w Sanoku i w tym też dniu nadał w tamtejszym Urzędzie Pocztowym wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku.

Ponadto stwierdził, iż pomimo, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną i córką, nie mógł wyręczyć się domownikami z uwagi na to, że żona cierpi na zwyrodnienie stawów co uniemożliwia jej podróżowanie. Córka zajmowała się w tym czasie opieką nad nimi obojgiem oraz obsługą gospodarstwa rolnego.

Podnosząc powyższe argumenty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Wobec wydania wyroku oddalającego skargę w dniu 20 kwietnia 2006 r. termin do złożenia wniosku o jego uzasadnienie upływał z dniem 27 kwietnia tegoż roku. Skarżący wykazał zaświadczeniem lekarskim, wystawionym 25 maja 2006 r., że w okresie od 18 do 30 kwietnia był obłożnie chory z powodu zapalenia płuc (k. 36 akt). Sąd I instancji uznał, iż ze względu na datę jego wydania nie jest to dowód wiarygodny. Taka ocena wskazanego zaświadczenia lekarskiego jest oceną dowolną. Fakt wystawienia dowodu stwierdzającego chorobę w kilka tygodni później mógł wynikać z różnych przyczyn (np. z powstałej wówczas dopiero konieczności wykazania istnienia choroby) i sam przez się nie może dyskwalifikować tego dowodu.

Jeżeli Sąd miał wątpliwości, czy stwierdza on rzeczywiście prawdę, mógł prowadzić w tym celu odpowiednie postępowanie wyjaśniające. Skoro zaś skarżący wykazał, iż w okresie od 18 do 30 kwietnia 2006 r. chorował na zapalenie płuc, to nie może go obciążać dokonanie spóźnionej czynności procesowej jeszcze w okresie choroby, lecz już po upływie ustawowego terminu. Jest bowiem oczywiste, iż w końcowym okresie choroby mógł on być już zdolny do wykonania czynności, której wcześniej w terminie wykonać nie był w stanie. Wreszcie ustalenie, iż skarżący mógł posłużyć się pomocą innych osób, bez wyjaśnienia jak w rzeczywistości było, jest również dowolne i niemożliwe do przyjęcia. Zarzuty zażalenia są więc słuszne.

Dlatego na mocy art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.