Postanowienie NSA z 14 października 2020 r., II OZ 792/20

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 14 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Prokuratora Rejonowego w [...]

Od orzeczenia

od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 lipca 2020 r., sygn. akt IV SA/Po 357/20 w przedmiocie odrzucenia skargi

Skład

Sędzia NSA Roman Hauser przewodniczący

Sprawa

w sprawie ze skargi Prokuratora Rejonowego w [...] na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] listopada 2005 r., nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów produkcji ogrodniczej z dopuszczeniem zabudowy towarzyszącej, we wsi [...], na obszarze działek o nr ewid.: [...],[...],[...],[...],[...] - gmina [...] postanawia uchylić zaskarżone postanowienie

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 14 lipca 2020 r., sygn. akt IV SA/Po 357/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej WSA albo sąd I instancji) odrzucił skargę Prokuratora Rejonowego w [...] (dalej skarżący) na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] listopada 2005 r., nr [...], w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów produkcji ogrodniczej z dopuszczeniem zabudowy towarzyszącej, we wsi [...], na obszarze działek o nr ewid.: [...],[...],[...],[...],[...] - gmina [...].

W zażaleniu skarżący zaskarżył postanowienie z dnia [...] lipca 2020 r. w całości, zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 83 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) oraz wnosząc o jego uchylenie w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Prawidłowe wszczęcie oraz kontynuowanie postępowania przed sądem administracyjnym uzależnione zostało od zachowania właściwej formy, czasu oraz miejsca dokonywania poszczególnych czynności procesowych. Przepisy art. 46 § 1-2 p.p.s.a. określają elementy obligatoryjne pism stron. Zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., pismo strony powinno ponadto zawierać w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku jego braku – numer identyfikacyjny REGON albo numer w innym właściwym rejestrze lub ewidencji, albo numer identyfikacji podatkowej strony wnoszącej pismo, nie będącej osobą fizyczną, która nie ma obowiązku wpisu we właściwym rejestrze lub ewidencji, jeżeli jest ona obowiązana do jego posiadania. Wykładnia tego przepisu jasno wskazuje, że jeśli jednostka organizacyjna będąca stroną postępowania nie jest obowiązana do posiadania numeru identyfikacyjnego REGON albo innego z wymienionych, to nie ma obowiązku zawarcia takiej informacji w piśmie.

W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę do sądu administracyjnego bez wskazywania numeru REGON lub NIP. Z akt sprawy sądowej wynika, że WSA odrzucił skargę uznając, że jest to brak formalny. Następnie, skarżący wniósł zażalenie na postanowienie sądu I instancji w przedmiocie odrzucenia skargi z zachowaniem terminu na wniesienie tego środka.

Prokurator Rejonowy w [...] zarzucił WSA naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że skarga jest dotknięta brakiem formalnym z uwagi na brak wskazania numeru REGON i NIP skarżącego. W zażaleniu stwierdzono, że prokuratury rejonowe są jednostkami organizacyjnymi, które nie mają przydzielonych numerów REGON i NIP. Argument ten należy uznać za trafny. Z § 102 Regulaminu wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury nie można wywieść normy, jakoby dysponentami środków z części budżetu państwa odpowiadającej prokuraturze w zakresie pobierania dochodów i dokonywania wydatków był prokurator rejonowy. Dopiero taka norma byłaby podstawą do nadania prokuraturze rejonowej numeru REGON oraz NIP. W świetle przedstawionej argumentacji postanowienie WSA należało uchylić. Skoro bowiem nie istniał brak formalny, o uzupełnienie którego Prokurator został wezwany, to tym samym wywodzenie negatywnych dla skarżącego skutków prawnych wynikających z nieuzupełnienia domniemanego braku należało uznać za nieuprawnione.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., uchylił postanowienie sądu I instancji.