Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2011 r., VII SA/Wa 2297/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej jako: WSA) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem WSA z dnia 17 marca 2010 r.,
VII SA/Wa 57/10 odrzucił skargę kasacyjną J. G. W uzasadnieniu WSA wskazał, że postanowieniem z dnia 9 maja 2011 r. odrzucił skargę J. G. o wznowienie postępowania sądowego, a odpis tego postanowienia wraz z uzasadnieniem i stosownym pouczeniem o przysługującej skardze kasacyjnej został doręczony J. G. w dniu 16 maja 2011 r. W dniu 17 maja 2011 r. wpłynęło do Sądu zażalenie strony skarżącej, uzupełnione pismem z dnia 19 maja 2011 r., na ww. postanowienie z dnia 9 maja 2011 r., a WSA potraktował ww. "zażalenie" jako skargę kasacyjną. W konsekwencji, jako że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, a wniesienie skargi kasacyjnej osobiście jest niedopuszczalne, WSA odrzucił skargę kasacyjną strony skarżącej.
W zażaleniu J. G. wskazała, że jej intencją nie było odwoływanie się czy prowadzenie postępowania kasacyjnego, ale jedynie uchylenie lub unieważnienie wyroku sądowego z dnia 17 marca 2010 r. Autor pisma oskarżył WSA i sędziów w nim pracujących o niekompetencję i łamanie prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak trafnie wskazał Sąd I instancji, zgodnie z art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zmianami - dalej jako: ppsa) skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Ten tzw. przymus adwokacko-
- - radcowski związany jest z wysokimi wymaganiami formalnymi stawianymi skardze kasacyjnej, których niezachowanie grozi jej odrzuceniem.
Przekładając powyższe na okoliczności rozpatrywanej sprawy, skoro J. G. wniósła skargę kasacyjną osobiście, było to w świetle przepisów ppsa niedopuszczalne, a w konsekwencji Sąd I instancji nie miał innego wyjścia jak tylko skargę kasacyjną J. G. na podstawie art. 178 ppsa odrzucić
W tym stanie rzeczy zaskarżane postanowienie należy uznać za zgodne z przepisami prawa, dlatego NSA, na podstawie art. 197 w związku z art. 184 ppsa orzekł jak w sentencji.
Na marginesie NSA wskazuje, że ma świadomość, iż intencją J. G. było uchylenie lub unieważnienie wyroku sądowego z dnia 17 marca 2010 r., jednak w demokratycznym państwie prawa jakakolwiek zmiana rozstrzygnięcia sądowego musi zapaść w uregulowanej przepisami prawa procedurze. Skoro J. G. nie chciała lub nie mógła się do takiej procedury zastosować, musi liczyć się z niekorzystnymi dla siebie rozstrzygnięciami, będącymi efektem nieznajomości czy ignorowania przepisów postępowania przez stronę skarżącą. NSA wskazuje, że każdy obywatel może skorzystać z pomocy fachowego pełnomocnika w osobie adwokata czy radcy prawnego, a w sytuacji, gdy nie stać go na opłacenie fachowej pomocy prawnej, w postępowaniu sądowoadministracyjnym może liczyć na przyznanie prawa pomocy, które polega na darmowym (na koszt Skarbu Państwa) korzystaniu z pomocy adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.