Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25 maja 2010 r. zwolniono R. B.-K. od kosztów sądowych w sprawie z jej skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z [...] listopada 2009 r., nr [...] w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie melioracji wodnych, odmawiając jednocześnie ustanowienia adwokata.
W wyniku złożonego przez skarżącą sprzeciwu, zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie ustanowił na rzecz skarżącej adwokata i odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że skarżąca jest osobą bezrobotną, mającą na utrzymaniu dwójkę małoletnich dzieci. Dochody rodziny nie są znaczne albowiem wynoszą 1476 zł brutto (praca męża strony) oraz dochody z gospodarstwa rolnego w kwocie 1898 zł rocznie. W ocenie Sądu I instancji uzyskiwanie stałych dochodów z pracy zarobkowej przez męża skarżącej, posiadanie gospodarstwa rolnego, samochodu oraz utrzymywanie telefonu komórkowego nie pozwala jednak stwierdzić, iż stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., skarżąca nie posiada żadnych możliwości poniesienia kosztów postępowania sądowego. Sąd I instancji zaznaczył, że miesięczne utrzymanie samochodu odpowiada kwocie należnego wpisu sądowego, a korzystanie i utrzymanie wymienionych dóbr nie jest niezbędne dla zachowania poziomu utrzymania koniecznego osoby fizycznej i jej rodziny. Sąd I instancji podkreślił, że tylko potrzeba zachowania stanu utrzymania koniecznego rodziny uzasadnia zastosowanie prawa pomocy, które jest szczególnym środkiem pomocy publicznej.
Zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła R. B.-K., wnosząc o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym. Skarżąca wskazała, że jej sprzeciw z dnia 31 maja 2010 r. wniesiony od postanowienia referendarza sądowego, dotyczył jedynie odmowy ustanowienia adwokata, a Sąd I instancji wydał przeciwstawne postanowienie, odmawiając tym razem zwolnienia od kosztów sądowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Art. 246 § 1 p.p.s.a. wprost przenosi na stronę obowiązek wykazania, że nie ma środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).
W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji, odmawiając przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, oceniał okoliczności powołane przez skarżącą, a w tym dane zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz wynikające z akt sprawy, które wskazują, że skarżąca jest w stanie ponieść koszty postępowania sądowego jakie na obecnym etapie obejmują wpis od skargi w wysokości 100 zł.
A zatem, należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, iż okoliczności potwierdzone przez skarżącą nie dają podstaw do zwolnienia jej od kosztów sądowych, a jedynie umożliwiają przyznanie pomocy polegającej na wsparciu jakiego może udzielić profesjonalny pełnomocnik.
W odniesieniu do zarzutu skarżącej, iż bezzasadnie zmieniono postanowienie referendarza sądowego w części, od której skarżąca nie składała sprzeciwu, wskazać należy, iż następstwem wniesienia takiego sprzeciwu jest utrata mocy wiążącej zaskarżonego orzeczenia w całości, nawet gdy, jak w przedmiotowej sprawie, strona zaskarżyła tylko niekorzystną dla siebie część tego postanowienia.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. oddalił zażalenie.