Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2005 r., sygn. akt II SA/Gl 391/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, oddalił wniosek E. i J. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego przez nich postanowienia Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 1 marca 2005 r., Nr [...], w przedmiocie opłaty legalizacyjnej.
W uzasadnieniu postanowienia stwierdzono, iż wstrzymanie aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich, które nadają się do wykonania i podlegają przymusowemu wykonaniu. Tymczasem zaskarżone postanowienie, wydane w oparciu o art. 49 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.), na których to przepisach oparł swoje postanowienie Organ odwoławczy, nie ma takiego charakteru, gdyż nie podlega wykonaniu w trybie egzekucji administracyjnej.
Ponadto – wskazał Sąd – uiszczenie przez skarżących nałożonej opłaty legalizacyjnej, nie spowoduje skutków o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), gdyż w przypadku uwzględnienia przez sąd administracyjny skargi, opłata taka będzie podlegała zwrotowi.
E. i J. R. złożyli zażalenie na to postanowienie wskazując, iż ustalenia Organu nadzoru budowlanego, które legły u podstaw wydania przedmiotowego postanowienia, są niezgodne ze stanem faktycznym, a egzekwowanie nałożonej opłaty doprowadzi do "zagrożenia bytu rodziny poprzez pozbawienie jej środków na zaspokajanie jej podstawowych potrzeb życiowych".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionej podstawy.
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Należy jednak zaznaczyć, iż przedmiotem wykonania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Nie dotyczy to bowiem wszystkich aktów administracyjnych, gdyż co do zasady, cechy wykonalności polegającej na możliwości spowodowania lub doprowadzenia do stanu rzeczy zgodnego z rozstrzygnięciem, nie mają decyzje odmowne, czy np. ustalające wysokość opłaty legalizacyjnej (por. J. P. Tarno: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r., str. 122).
Nie ulega wątpliwości, iż w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczy takiego właśnie postanowienia, tj. postanowienia ustalającego wyłącznie wysokość opłaty legalizacyjnej, które w związku z powyższym do wykonania się nie nadaje i tego nie wymaga. Jak trafnie wskazał Sąd I instancji, przedmiotowe postanowienie nie nakłada na stronę obowiązku uiszczenia wymienionej opłaty, a zatem w przypadku jej nieuiszczenia, opłata ta nie podlega przymusowemu ściągnięciu w trybie egzekucji. Okoliczność taka staję się natomiast podstawą do wydania decyzji o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego, i dopiero wykonanie tej decyzji może zostać wstrzymane.
Ponadto, w przypadku uwzględnienia przez sąd Administracyjny skargi, opłata taka będzie podlegała zwrotowi.
W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.