Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 244/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę K. D. i P. D. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia w sprawie zawieszenia postępowania dotyczącego budowy obiektu budowlanego.
Sąd wskazał, że zarządzeniami Przewodniczącej Wydziału z dnia 9 kwietnia 2019 r. wezwano profesjonalnego pełnomocnika skarżących do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi poprzez: uiszczenie wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 złotych, wskazania miejsca zamieszkania skarżących, złożenie 8 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych oraz złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi.
Odpis powyższego zarządzenia doręczono skarżącym w dniu 5 maja 2019 r. 13 maja 2019 r. pełnomocnik uiścił wymagany wpis, nadesłał 8 egzemplarzy skargi własnoręcznie podpisanych przez pełnomocnika, wskazał adres zamieszkania skarżących oraz nadesłał zwykłe kserokopie udzielonych mu pełnomocnictw do reprezentowania skarżących. Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. odrzucił skargę, gdyż nadesłane kserokopie pełnomocnictw nie zostały uwierzytelnione.
Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli skarżący reprezentowani przez pełnomocnika, wnioskując o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Pełnomocnik stwierdził, że Sąd podjął rozstrzygnięcie zbyt formalistyczne, zamykające skarżącym dalszą drogę prawną. Podniósł, iż złożenie kserokopii pełnomocnictwa w formie bez uwierzytelnienia nie stanowi istotnego braku formalnego i nie powinno stanowić przesłanki do odrzucenia skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Jak wynika z akt sprawy, na mocy zarządzeń wydanych w dniu 9 kwietnia 2019 r., Przewodniczący wezwał pełnomocnika skarżących do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi, tj. przez dostarczenie adresów zamieszkania skarżących, złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania skarżących, 8 odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych oraz uiszczenia wpisu od skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. W zakreślonym terminie pełnomocnik dostarczył odpowiednią ilość odpisów skargi, przedstawił adres zamieszkania skarżących oraz uiścił wpis od skargi, jednakże dostarczone kopie pełnomocnictw nie zostały uwierzytelnione.
Biorąc pod uwagę, że skarżący są reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, należy uznać prawidłowość tez Sądu pierwszej instancji, że oczekuje się od niego znajomości obowiązujących przepisów zawodowych, szczególnie w kwestiach tak elementarnych jak uwierzytelnienie pełnomocnictwa. Nie można podzielić zarzutu pełnomocnika skarżących o nieistotności braku formalnego, gdyż legitymacja procesowa stanowi elementarny warunek zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego. Przesłanie jedynie kserokopii pełnomocnictwa nie stanowi potwierdzenia umocowania i jednocześnie skutecznego uzupełnienia braku formalnego, co potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 czerwca 2018 r., sygn. II OZ 575/18 (CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Nie można także zgodzić się z zarzutem pełnomocnika skarżących, że orzeczenie Sądu pierwszej instancji jest sprzeczne z konstytucyjnymi prawami do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Nie można mówić o nadmiernym formalizmie, gdy przedłożona kserokopia pełnomocnictwa nie została w żaden sposób, nawet wadliwy, uwierzytelniona. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych jest właśnie instytucją prawną, która pozwala na nadanie skardze biegu w przypadku pierwotnej nieznajomości prawa bądź innego niedopatrzenia skarżącego. Jeżeli jednak skarżący lub pełnomocnik nie zrealizuje możliwości konwalidacji swojego błędu w sposób odpowiedni, to ponosi konsekwencje procesowe swego zaniedbania (por. postanowienie NSA z dnia 15 maja 2019 r., sygn. II OZ 422/19, CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W takiej sytuacji uznać należy, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. albowiem wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi nie zostało wykonane.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.