Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 141/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej WSA) w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej GINB) z dnia [...] października 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
W uzasadnieniu postanowienia sąd I instancji wskazał, że w dniu 8 stycznia 2015 r. (data nadania) A. M. i T. E. wnieśli skargę na decyzję GINB z dnia [...] października 2014 r. znak: [...], utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] września 2014 r., znak: [...], którą odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2012 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] nakazującą inwestorom – ww. skarżącym, rozbiórkę samowolnie wybudowanego i nadbudowanego budynku garażowego znajdującego się na nieruchomości przy ul. [...] w Warszawie.
Skarga zawierała wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wskazując na powyższe sąd I instancji stwierdził, że sam fakt wydania decyzji utrzymującej decyzję organu, wydaną w trybie nadzwyczajnym, tj. dotyczącą stwierdzenia nieważności decyzji organu wojewódzkiego, który utrzymał w mocy decyzję organu powiatowego nakazującą rozbiórkę budynku garażowego, nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Zdaniem sądu I instancji powołane we wniosku okoliczności nie odnoszą się bezpośrednio do przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej Ppsa). Ewentualna szkoda wiązać się będzie z zupełnie innym postępowaniem.
Zażaleniem A. M. zaskarżyła ww. postanowienie w całości, wnosząc o jego zmianę i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, biorąc pod uwagę, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji może spowodować rozebranie obiektu, którego istnienie jest podstawą niniejszego postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 Ppsa po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wskazując na powyższe, stwierdzić trzeba, co równie słusznie eksponował sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. T. Woś (red.). Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 295; Z. Kmieciak, glosa do postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 1997 r. sygn. SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54, t. 1). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie. Objęta skargą w niniejszej sprawie decyzja GINB do takich aktów nie należy. Z tych też względów nie może strona skarżąca skutecznie wywodzić naruszenia w warunkach przedmiotowej sprawy art. 61 § 3 Ppsa, gdyż co do zasady cechy wykonalności nie mają decyzje odmowne.
Trafnie tym samym wskazał sąd I instancji, że skarżona decyzja z uwagi na jej charakter nie uzasadnia jej wstrzymania. W decyzji takiej nie można, bowiem odnaleźć takich praw i obowiązków, które mogłyby podlegać wykonaniu, a tym samym nie zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 Ppsa. Stwierdzić również trzeba, że co prawda konstrukcja art. 61 § 3 Ppsa daje sądowi administracyjnemu uprawnienie do wstrzymania wykonania nie tylko zaskarżonej decyzji, ale także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, a więc i tych wydanych w postępowaniu zwykłym, jednak wymaga to złożenia przez skarżącą stosownego wniosku i uprawdopodobnienia wystąpienia ww. niebezpieczeństw. Orzekanie w tym przedmiocie jest również możliwe tylko, gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a to w niniejszej sprawie słusznie wykluczono w pierwszej kolejności. Ponieważ prawidłowość oceny zaprezentowanej przez sąd I instancji nie została skutecznie podważona w rozpoznawanym zażaleniu, środek ten jako bezzasadny podlegał oddaleniu.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.