Postanowienie NSA z 8 lutego 2006 r., II OZ 80/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 8 lutego 2006r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. i W. Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 listopada 2005r. sygn. akt II SA/Gd 613/05 o odmowie przyznania prawa pomocy

Sprawa

w sprawie ze skargi D. i W. Ł. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 czerwca 2005r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: - oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Krystyna Borkowska

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 listopada 2005r., sygn. akt II SA/Gd 613/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odmówił D. i W. Ł. przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji stwierdził, że skarżący nie wykazali, iż spełniają ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy. Skarżąca wraz z mężem uzyskują stałe dochody (2200 zł netto miesięcznie), zatem ich wysokość jest relatywnie wysoka w stosunku do wysokości należnego wpisu sądowego określonego na kwotę 500 zł.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożyli skarżący, podnosząc, że mają na utrzymaniu troje dzieci w wieku szkolnym, a ich dochody w ostatnim czasie uległy zmniejszeniu i ledwie starczają na dokonanie opłat związanych z prowadzeniem domu i działalności gospodarczej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd może przyznać osobie fizycznej prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Powołany przepis nie pozostawia wątpliwości co do tego, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku, spoczywa na wnioskodawcy.

W niniejszej sprawie Sąd I instancji uznał, że skarżący nie wykazali, że nie dysponują wystarczającymi środkami finansowymi na poniesienie kosztów postępowania. Ocenie tej nie można zarzucić, że jest niesłuszna.

Należy podkreślić, że instytucja prawa pomocy jest wyjątkiem od generalnej zasady wyrażonej w art. 214 § 1 powołanej ustawy, zgodnie z którą do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do Sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Występując ze skargą wszczynającą postępowanie przed sądem administracyjnym skarżący powinni się liczyć, że będą ponosić koszty postępowania, a w szczególności powinni zaoszczędzić niezbędne środki finansowe na ponoszenie opłat sądowych. Osiąganie stałych dochodów umożliwia bowiem planowanie wydatków, zwłaszcza nawet jeżeli dochody te nie są znaczne.

Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.