Uzasadnienie
Pismem z dnia 15 października 2014 r. adw. R. S. jako pełnomocnik skarżącej H. O. wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 września 2014 r. o odmowie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych.
W dniu 7 października 2014 r. wpłynęło pismo skarżącej z 6 października 2014 r., w którym wypowiedziała pełnomocnictwo dla wskazanego wyżej pełnomocnika.
W związku z wypowiedzeniem pełnomocnictwa przez skarżącą, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 4 listopada 2014 r. wezwano skarżącą do oświadczenia czy podtrzymuje zażalenie pełnomocnika z dnia 15 października 2014 r.
W odpowiedzi na to wezwanie, skarżąca wskazała, że nie podtrzymuje zażalenia pełnomocnika.
Postanowieniem z 3 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne.
Zażalenie na postanowienie z 3 grudnia 2014 r. wniosła H. O.. Podkreśliła, że jej pełnomocnik dopuścił się uchybień przy jej reprezentacji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Trafnie wskazał Sąd pierwszej instancji, że zażalenie byłego pełnomocnika H. O. na postanowienie z dnia 29 września 2014 r. jest niedopuszczalne.
H. O. wypowiedziała bowiem stosunek pełnomocnictwa w dniu 6 października 2014 r. Wypowiedzenie to, zgodnie z art. 42 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) odnosi skutek prawny w stosunku do sądu z dniem zawiadomienia go o tym – czyli z dniem 7 października 2014 r.
Oznacza to, że pełnomocnik H. O., wnosząc zażalenie z dnia 15 października 2014 r., nie był już umocowany do działania w imieniu skarżącej.
Co więcej, skarżąca oświadczyła, że nie podtrzymuje zażalenia byłego pełnomocnika.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.