Postanowienie NSA z 31 sierpnia 2010 r., II OZ 802/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 31 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W.I. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 276/10 o oddaleniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi W.I. na decyzję Podkarpackiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Rzeszowie z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych uchybień oddalić zażalenie

Skład

Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił wniosek W.I. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej przez niego decyzji Podkarpackiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Rzeszowie. W uzasadnieniu Sąd podkreślił, iż skarżący nie wykazał, aby w sprawie zaistniały przesłanki wstrzymania wskazane w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Zdaniem Sądu konieczność odsunięcia materiałów palnych od granicy sąsiednich działek ma minimalizować niebezpieczeństwo pożarowe, a niewykonanie tej decyzji grozi wyrządzeniem znacznej szkody właścicielom nieruchomości sąsiednich. Ponadto w ocenie Sądu zwiększona emisja hałasu, na którą wskazuje skarżący, nie została w żaden sposób wykazana, a nadto może on zastąpić składowane materiały specjalistycznymi urządzeniami antyakustycznymi.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł W.I., podnosząc, iż Sąd błędnie przyjął, że ochrona sąsiednich nieruchomości przed hałasem ma mniejsze znaczenie niż ewentualne zagrożenie pożarowe. Ponadto zdaniem skarżącego na terenie wskazanym w decyzji nie ma miejsca, na które możliwe byłoby przeniesienie składowanych materiałów, co powoduje niemożliwość wykonania nakazu. Strona podkreśliła też, iż budynki mieszkalne posadowione na sąsiednich nieruchomościach wybudowane zostały nielegalnie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie pozbawione jest usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności możliwe jest jedynie wtedy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił W.I. wstrzymania wykonania decyzji Podkarpackiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Rzeszowie, którą utrzymano w mocy pkt. 1 decyzji Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w Brzozowie, nakazujący skarżącemu odsunięcie zgromadzonych na jego nieruchomości materiałów palnych na odległość 4 m od granicy sąsiedniej działki. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, iż powołane przez stronę okoliczności nie stanowią przesłanki wstrzymania, bowiem nie zostało wykazane, aby wykonanie decyzji miało powodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Stanowisko to uznać trzeba za w pełni uzasadnione.

Podzielić należy pogląd wyrażony przez Sąd I instancji, iż zaskarżona w sprawie decyzja ma na celu zminimalizowane zagrożenia pożarowego dla nieruchomości sąsiadujących z przedsiębiorstwem skarżącego, który składuje materiały palne wzdłuż granicy z tymi działkami. Słusznie Sąd uznał to niebezpieczeństwo za dalece bardziej poważne, niż ewentualne uciążliwości związane ze wzrostem natężenia hałasu na sąsiednich nieruchomościach, na które wskazuje skarżący. Szczególnie, jeśli weźmie się pod uwagę fakt, iż zwiększenie emisji hałasu nie zostało przez stronę w żaden sposób wykazane, a ponadto może ono zostać przez skarżącego ograniczone za pomocą urządzeń antyakustycznych.

Także okoliczności przytoczone przez stronę w zażaleniu nie mogą stanowić przesłanki dla wstrzymania wykonania decyzji. Brak zatem jest podstaw do przyjęcia, iż w sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 powołanej ustawy, zaś postanowienie odmawiające skarżącemu uwzględnienia jego wniosku uznać trzeba za wydane zgodnie z prawem.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.