Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1290/18, odrzucił wniosek A. S. o przywrócenie terminu do uzupełnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...], w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej.
Jak wskazał Sąd pierwszej instancji A. S. w piśmie z dnia 5 marca 2019 r. zwróciła się do tego Sądu z wnioskiem o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Następnie, w wykonaniu wezwania Sądu, w piśmie z dnia 12 kwietnia 2019 r. oświadczyła, że pismo z dnia 5 marca 2019 r. w istocie stanowiło wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Jak wynika z akt sprawy wezwanie Sądu do uzupełnienia braków wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi zostało prawidłowo doręczone skarżącej w dniu 26 lutego 2019 r., a zatem siedmiodniowy termin do jego wykonania upływał w dniu 5 marca 2019 r. Tymczasem wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków uprzedniego wniosku został nadany w tym samym dniu, tj. 5 marca 2019 r., a zatem w terminie otwartym do wykonania wezwania Sądu. W ocenie Sądu meriti, przedwczesny wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej należało uznać za niedopuszczalny z mocy ustawy (por. art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej P.p.s.a.), co w konsekwencji skutkowało jego odrzuceniem.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości i przywrócenie jej terminu do wniesienia skargi w taki sposób, aby został jej nadany bieg. Wskazała, że poprzez odrzucenie skargi zostanie pozbawiona możności obrony swoich praw przed sądem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na podstawie art. 46 § 1 pkt 2 i 3 P.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać oznaczenie rodzaju pisma i osnowę wniosku lub oświadczenia (warunki formalne pisma). Oznacza to, że pismo strony kierowane do sądu administracyjnego powinno zostać oznaczone zgodnie z jego przeznaczeniem oraz treścią, która z kolei winna w sposób precyzyjny odzwierciedlać wniosek czy żądanie stanowiące jego przedmiot.
Stosownie do regulacji art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Skoro więc pismo skarżącej z dnia 30 lipca 2018 r., zawierające m.in. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, było obarczone brakami, tj. skarżąca nie zawarła w nim przyczyn uchybienia terminu, ani nie nadesłała żadnych dokumentów uprawdopodobniających brak winy w uchybieniu tego terminu, to Sąd pierwszej instancji słusznie zarządzeniem z dnia 21 stycznia 2019 r. wezwał skarżącą do jego uzupełnienia w ciągu 7 dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania.
Zaznaczyć przy tym należy, że zakreślony siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu, wynikający z art. 49 § 1 P.p.s.a., jest terminem ustawowym, który nie może być skracany, ani przedłużany przez sąd, gdyż przepisy prawa nie dopuszczają takiej możliwości. W tej sytuacji nie mogło odnieść skutku pismo skarżącej z dnia 5 marca 2019 r. z wnioskiem o wydłużenie terminu do uzupełnienia braków wniosku o przywrócenie terminu. Z tego też względu skarżąca została zasadnie wezwana do sprecyzowania swojego pisma, czy stanowi ono wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W piśmie z dnia 12 kwietnia 2019 r. skarżąca jednoznacznie wskazała, iż jej pismo z dnia 5 marca 2019 r. stanowi wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji prawidłowo zaskarżonym obecnie postanowieniem odrzucił ww. wniosek jako przedwczesny, na podstawie art. 88 P.p.s.a., gdyż został on wniesiony w terminie otwartym do wykonania wezwania Sądu z dnia 8 lutego 2019 r. o uzupełnienie braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
W konsekwencji nie można przyjąć, że zaskarżone postanowienie narusza konstytucyjną zasadę prawa do sądu (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Obowiązek zagwarantowania skutecznego dostępu do sądu nie oznacza konieczności zagwarantowania stronom bezwarunkowego i nieograniczonego prawa do składania pism i wniosków. Wymóg zachowania terminów ustawowych nie stanowi ograniczenia prawa do sądu i jest usprawiedliwiony koniecznością zapewnienia właściwego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.