Postanowienie NSA z 25 sierpnia 2006 r., II OZ 807/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 25 sierpnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2005 r., sygn. akt 7/IV SA 2546/02 w zakresie oddalenia wniosku Z. C. o wyłączenie Sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego – H. K.

Sprawa

w sprawie ze skargi Z. D. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 25 kwietnia 2002 r., Nr: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego w trybie wznowienia postępowania postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Gorczycka - Muszyńska

Uzasadnienie

Pismem z dnia 30 października 2005 r. Z. C. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o wyłączenie Sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego H. K. od orzekania w sprawie ze skargi Z. D. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 25 kwietnia 2002 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego w trybie wznowienia postępowania. Wniosek swój umotywował, tym że w pismach skierowanych do Rady Nadzorczej Wspólnoty Mieszkaniowej Sędzia prowadzący postępowanie sądowoadministracyjne sugerował próbę pozbawienia strony uprawnień do reprezentowania i obrony swoich praw przed Sądem.

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek skarżącego o wyłączenie sędziego. W uzasadnieniu postanowienia stwierdził, że niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 18 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje taki stosunek osobisty między sędzią a stroną lub jej przedstawicielem, który mógłby wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego.

Sąd I instancji wskazał, że sędzia, którego wyłączenia domagał się skarżący złożyła wymagane oświadczenie, z którego wynika, iż z żadną ze stron niniejszego postępowania nie pozostaje w takim stosunku, który uzasadniałby jej wyłączenie na podstawie art. 18 i 19 ppsa. Uznał ponadto, iż chybione są zarzuty sugerujące, że pisma Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skierowane do Wspólnoty Mieszkaniowej o wskazanie, jaką funkcję pełni we Wspólnocie Z. C. oraz czy jest upoważniony do reprezentowania jej interesów, stanowią przesłanki uzasadniające zastosowanie określonych w ustawie środków prawnych.

Mając również na uwadze treść orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 25 sierpnia 1971 r. (I CZ 121/71, OSNCP z 1972 r., nr 3, poz.

53. Sąd uznał, iż przyczyną ewentualnego braku bezstronności jest stosunek osobisty sędziego ze stroną lub jej przedstawicielem. Stosunek osobisty jest z zasady stosunkiem emocjonalnym, natury gospodarczej lub spowodowany zależnością służbową. Nie można jednak uważać za stosunki osobiste kontaktów zawodowych sędziego z adwokatami, ławnikami prokuratorami itp.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podtrzymał stanowisko wyrażone w poprzednich pismach uznając, iż postępowanie sędziego sugerujące potrzebę wyznaczenia nowego pełnomocnika w sprawie lub podjęcia decyzji co do zasadności dalszego popierania wniosku o wznowienie postępowania, jest przejawem odmowy dopuszczenia strony do udziału w niniejszej sprawie, co uzasadniało wystąpieniem przez Wspólnotę Mieszkaniową ze środkiem zaskarżenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie jest zasadne. Stosownie do art. 19 ppsa sąd wyłącza sędziego na jego żądane lub na wniosek strony, jeżeli między nim a jedną ze stron lub jej przedstawicielem zachodzi stosunek osobisty tego rodzaju, że mógłby wywołać wątpliwości, co do bezstronności sędziego.

Przepis ten umożliwia wyłączenie od orzekania sędziego, który posiada pozazawodowe kontakty z jedną ze stron lub jej pełnomocnikiem. W niniejszej sprawie sytuacja taka nie została przez skarżących uprawdopodobniona. Skarżący ani we wniosku ani w zażaleniu nie powołali okoliczności, które mogłyby uzasadniać przyczyny mające stanowić podstawę wyłączenia sędziego. Nie wykazali istnienia jakiegokolwiek stosunku osobistego między stroną postępowania lub pełnomocnikiem a sędzią, natomiast zarzuty podnoszone w zażaleniu nie znajdują racjonalnego uzasadnienia. Jak wynika z oświadczeń skarżących głównym zarzutem skierowanym przeciwko Sędziemu, jest wystosowanie przez niego pisma do Rady Nadzorczej Wspólnoty Mieszkaniowej z zapytaniem o możliwość wyznaczenia innego pełnomocnika do reprezentowania interesów Wspólnoty lub ewentualne rozważenie celowości dalszego popierania skargi o wznowienie postępowania sądowego. Takie zarzuty nie mogą stanowić podstawy wyłączenia sędziego W aktach sprawy znajduje się oświadczenie Sędziego, z którego wynika, iż nie ma podstaw do jego wyłączenia, bowiem nie pozostaje z żadną ze stron postępowania w takim stosunku osobistym, który mógłby wywołać wątpliwości co do bezstronności w prowadzeniu postępowania.

W utrwalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjęto pogląd, iż autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza prawdziwości tych wyjaśnień, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które podważałyby wiarygodność oświadczenia sędziego. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wskazał, ani też nie udowodnił podnoszonych okoliczności, co czyni jego zarzuty nietrafnymi. Błędne orzeczenia, czy uchybienia proceduralne popełnione przez sędziego mogą być zaskarżane w postępowaniu odwoławczym, nie mogą natomiast stanowić przyczyny wyłączenia.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 ppsa.