Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 10 czerwca 2015 r. odrzucił zażalenie skarżącej na postanowienie Sądu z dnia 13 stycznia 2015 r. o odmowie sporządzenia uzasadnienia wyroku wydanego w sprawie ze skargi W. G. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że wyrokiem z dnia 22 października 2014 r. oddalił ww. skargę W. G. Wyrok jest prawomocny od 22 listopada 2014 r. Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił sporządzenia uzasadnienia powyższego wyroku. Postanowieniem z dnia 12 lutego 2015 r. skarżącej przyznano prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Wyznaczony przez Okręgową Izbę Radców Prawnych r. pr. W. M. został powiadomiony przez Sąd o wyznaczeniu go pełnomocnikiem z urzędu skarżącej w niniejszej sprawie. Przesyłkę odebrał osobiście w dniu 13 kwietnia 2015 r. Następnie w dniu 15 kwietnia 2015 r. prawidłowo doręczono przesyłkę zawierającą informację dla pełnomocnika o stanie sprawy. W dniu 30 kwietnia 2015 r. pełnomocnik nadał na poczcie zażalenie na postanowienie Sądu z 13 stycznia 2015 r. o odmowie sporządzenia uzasadnienia wyroku.
Sąd I instancji uznał, że zażalenie na postanowienie z dnia 13 stycznia 2015 r. zostało złożone z uchybieniem terminu określonego w art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej "P.p.s.a."). W przedmiotowej sprawie pełnomocnik ustanowiony z urzędu został obszernym pismem poinformowany o stanie sprawy. Pismo doręczono w trybie zastępczego doręczenia (art. 72 §1 P.p.s.a.) dorosłemu domownikowi w dniu 15 kwietnia 2015 r. Sąd przyjął, że najpóźniej od tego dnia pełnomocnik wiedział, że został wyznaczony pełnomocnikiem skarżącej w sprawie oraz dowiedział się o postanowieniu z 13 stycznia 2015r. o odmowie sporządzenia uzasadniania wyroku zapadłego w sprawie. Od tego zatem dnia liczyć należy 7-dniowy termin do wniesienia zażalenia. Termin ten upływał w dniu 22 kwietnia 2015 r. (środa).
Pełnomocnik nadał na poczcie zażalenie w dniu 30 kwietnia 2015 r. WSA uznał, że powyższa czynność została dokonana z uchybieniem ustawowego terminu, co obligowało Sąd do odrzucenia zażalenia na postanowienie z dnia 13 stycznia 2015 r.
W zażaleniu na postanowienie Sądu I instancji z dnia 10 czerwca 2015 r. W. G., reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu, zarzuciła naruszenie art. 197 § 2 P.p.s.a. poprzez jego błędną interpretację, tj. przyjęcie, że pełnomocnik ustanowiony z urzędu winien wnieść zażalenie od orzeczenia w terminie 7 dni od otrzymania z Sądu pisma o stanie sprawy, a w konsekwencji naruszenie art. 178 P.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie. W oparciu o powyższe pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, a ponadto (z ostrożności procesowej) o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na orzeczenie o odmowie sporządzenia uzasadnienia wyroku z dnia 22 października 2014 r. Wskazał, że termin do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z 13 stycznia 2015 r. winien upłynąć najwcześniej w dniu 30 kwietnia 2015 r., jako że wyjaśnienia strony odnośnie stanu sprawy, pełnomocnik uzyskał dopiero 23 kwietnia 2015 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Ustalenia poczynione przez Sąd pierwszej instancji są częściowo błędne. Z akt sprawy wynika bowiem, że odpis postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 stycznia 2015 r. o odmowie sporządzenia uzasadnienia doręczono skarżącej w dniu 2 lutego 2015 r. Zgodnie natomiast z art. 194 § 2 P.p.s.a., zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Termin ten jest terminem ustawowym i nie może być przedłużony przez przewodniczącego (art. 84 P.p.s.a.), nie biegnie także – wobec braku przepisu przewidującego taką możliwość - na nowo po ustanowieniu dla strony pełnomocnika z urzędu.
W świetle powyższego brak było podstaw do przyjęcia przez Sąd I instancji, że termin do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 13 stycznia 2015 r. rozpoczął swój bieg z dniem 15 kwietnia 2015 r., tj. z momentem uzyskania przez radcę prawnego W. M. wiedzy o fakcie wyznaczenia go pełnomocnikiem skarżącej oraz treści postanowienia z dnia 13 stycznia 2015 r. W tym kontekście, całkowicie niezasadne są również twierdzenia pełnomocnika skarżącej, iż termin ten rozpoczął bieg w dniu 23 kwietnia 2015 r., tj. z chwilą uzyskania od strony wyjaśnień o przyczynach uchybienia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Jak już wyżej wskazano w rozpoznawanej sprawie odpis zaskarżonego postanowienia WSA z dnia 13 stycznia 2012 r. został prawidłowo doręczony skarżącej w dniu 2 lutego 2015 r. W myśl art. 194 § 2 P.p.s.a. termin do wniesienia zażalenia przez W. G. mijał zatem w dniu 9 lutego 2015 r. Zażalenie zostało zaś złożone w dniu 30 kwietnia 2015 r. Termin do wniesienia zażalenia został więc przekroczony. Wraz z zażaleniem pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy, nie złożył wniosku o przywrócenie uchybionego terminu (w zażaleniu zawarto jedynie wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia). W konsekwencji, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 czerwca 2015 r., pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, należało uznać za zgodne z prawem.
W tej sytuacji, wobec braku podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.