Postanowienie NSA z 1 września 2010 r., II OZ 809/10

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 1 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. i I. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w przedmiocie zasądzenia kosztów postępowania sądowego zawarte w punkcie 2 postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 maja 2010 r. sygn. akt VII SAB/Wa 46/10

Sprawa

w sprawie ze skargi D. K. i I. K. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Barbara Adamiak przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 31 maja 2010 r. sygn. akt VII SAB/Wa 46/10 w punkcie 1 umorzył postępowanie sądowe w sprawie ze skargi D. i I. K. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, a w punkcie 2 zasądził od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego kwotę 357 złotych (trzysta pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Rozpoznając wniosek o zasądzenie kosztów postępowania Sąd stwierdził, że zgodnie z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Sąd wskazał, że zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), stawka minimalna w postępowaniu sądowoadministracyjnym w pierwszej instancji wynosi 240 złotych (dwieście czterdzieści). Ponadto Sąd wskazał, że do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego należy również wydatek poniesiony przez nią w związku z koniecznością uiszczenia opłaty skarbowej od dokumentu stwierdzającego ustanowienie pełnomocnika. Biorąc pod uwagę, że w sprawie w związku z uwzględnieniem skargi przez organ, czynności radcy prawnego objęły sporządzenie skargi, na podstawie art. 201 § 1 w związku z art. 205 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi,

Sąd postanowił o zasądzeniu zwrotu kosztów postępowania w kwocie 357 złotych (trzysta pięćdziesiąt siedem). Sąd wskazał, że na kwotę tę składa się uiszczony przez skarżącą wpis w kwocie 100 złotych (sto), kwota 240 złotych (dwieście czterdzieści) stanowiąca wynagrodzenie radcy prawnego oraz kwota 17 złotych (siedemnaście) uiszczona tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Zażalenie na powyższe postanowienie w zakresie zasądzonych kosztów postępowania sądowego złożyła strona skarżąca, wnosząc o zmianę kwoty zasądzonych na rzecz skarżących kosztów postępowania poprzez zasądzenie: wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości żądanej w skardze z 26 lutego 2010 r. tj. kwoty 480 złotych (czterysta osiemdziesiąt), a nie tylko kwoty minimalnej w wysokości 240 złotych (dwieście czterdzieści) oraz niezbędnych kosztów niniejszego postępowania zażaleniowego przed NSA w kwocie 360 złotych (trzysta sześćdziesiąt) – trzykrotna stawka minimalna w postępowaniu zażaleniowym. W uzasadnieniu zażalenia wywodzono m.in., że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie wyjaśnił braku zasądzenia wyraźnie żądanych i dokładnie wyliczonych we wniosku skarżących kosztów postępowania. Wskazywano, że Sąd I instancji całkowicie pominął argumentację za zasądzeniem kosztów w przyjętej wysokości i nie wskazał podstawy prawnej oraz przesłanek w oparciu o które zasądził koszty postępowania sądowego. Strona skarżąca stwierdziła, że Sąd ustosunkowując się do wniosku o zasądzenie kosztów ponad stawkę minimalną, zobowiązany był ocenić zawiłość sprawy oraz wkład pracy reprezentującego stronę pełnomocnika, skarżąca powołała się przy tym na postanowienia NSA z 11 lipca 2008 r. sygn. akt I OZ 513/08 i z 13 sierpnia 2009 r. sygn. akt II OZ 659/09.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie jest niezasadne.

Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) "ust. 1 Zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynieniu się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. ust. 2 Podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w ust. 1, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4. Opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy."

Zaskarżając postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 31 maja 2010 r. sygn. akt VII SAB/Wa 46/10 skarżący nie kwestionują zasądzenia na ich rzecz kosztów postępowania od organu, a jedynie wysokość tych kosztów. Skarżący wnoszą o zasądzenie kosztów postępowania w kwocie 480 złotych (czterysta osiemdziesiąt), a nie 240 złotych (dwieście czterdzieści) – jak zasądził

Sąd I instancji. Ponadto skarżący wskazują na lakoniczne uzasadnienie zaskarżonego postanowienia w zakresie w jakim odnosi się ono do zasądzonych kosztów postępowania.

Zarzuty skarżących są niezasadne. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd przedstawił podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd I instancji zasądzając koszty postępowania zobowiązany był wziąć pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynieniu się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia - i tak też uczynił. Zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa procesowego Sąd wskazał, że w związku z uwzględnieniem skargi przez organ, czynności radcy prawnego objęły jedynie sporządzenie skargi. Znaczenie ma faktyczny wkład pracy radcy prawnego, a w sprawie sprowadzał się on do sporządzenia i wniesienia skargi. Z tego względu Sąd I instancji w pełni prawidłowo określił wysokość opłaty za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego. Powołane w uzasadnieniu zażalenia orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zostały wydane w sprawach o odmiennym stanie prawnym i faktycznym i nie mogą stanowić argumentu dla wykazania błędnego zasądzenia kosztów postępowania przez Sąd I instancji.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 §2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.