Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Warszawie postanowieniem z dnia 20 czerwca 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1168/16 odrzucił skargę kasacyjną T. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] marca 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1168/16 oddalającego T. D. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie obowiązku sporządzenia i dostarczenia projektu budowlanego zamiennego.
W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że odpis tego wyroku z uzasadnieniem skarżąca odebrała 13 kwietnia 2017 r. Skargę kasacyjną od wyroku sporządziła i złożyła w terminie, sama T. D., mimo prawidłowego pouczenia zawartego w piśmie z dnia 7 kwietnia 2017 r., że skarga kasacyjna powinna być sporządzona i podpisana przez profesjonalnego pełnomocnika, a sporządzona przez podmiot nieuprawniony będzie odrzucona.
Wobec powyższego WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 20 czerwca 2017 r. skargę kasacyjną odrzucił. Zażalenie na to postanowienie w imieniu skarżącej złożył jej pełnomocnik - adw. P. S. Wraz z zażaleniem jednocześnie złożył w imieniu T. D. skargę kasacyjną, sporządzoną i podpisaną przez niego w dniu 11 lipca 2017 r. jak też wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.
Postanowieniem z dnia 29 września 2017 r., sygn. akt II OZ 1018/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił powyższe zażalenie i tym samym ww. postanowienie WSA z dnia 20 czerwca 2017 r. stało się prawomocne.
Z kolei postanowieniem z dnia 16 listopada 2017 r. WSA w Warszawie odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Zażalenie na to postanowienie w imieniu skarżącej złożył jej pełnomocnik.
NSA postanowieniem z dnia 13 lutego 2018 r. oddalił zażalenie i tym samym prawomocnie uznał, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął.
Wskazując na powyższe sąd pierwszej instancji w postanowieniu z dnia 29 maja 2018 r. stwierdził, że skarga kasacyjna sporządzona już przez osobę uprawnioną - adwokata z dnia 11 lipca 2017 r. została złożona po terminie do jej wniesienia, dlatego sąd ten zobligowany był ją odrzucić.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła T. D., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie art. 83 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (wówczas: t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., Ppsa – strona tutaj powołała nieaktualny publikator w/w ustawy) poprzez jego bezpodstawne zastosowanie, skutkujące nieuzasadnionym odrzuceniem skargi, a wynikające z nieuzasadnionego i niedorzecznego w stanie faktycznym sprawy przyjęcia przez sąd, że:
- - skargę wniosła T. D. osobiście, co nie jest zgodne z prawdą;
- - termin do wniesienia skargi kasacyjnej upływał w dniu 14 maja 2017 r., przy czym sąd nie dokonał należytego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu, a poczynił jakieś "dziwaczne" założenia i uproszczenia, wbrew stanowi faktycznemu sprawy.
Ze względu na powyższy zarzut strona wnosi o:
- 1. uchylenie zaskarżonego postanowienia;
- 2. przeprowadzenie dowodu z przesłuchania skarżącej na okoliczność ustalenia, że skargi kasacyjnej, co wynikać powinno również ze sposobu jej nadania nie sporządziła ani nie wniosła skarżąca T. D. Zdaniem strony skarżącej - wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonych wcześniej postanowień - pierwotnie skargi kasacyjnej nie wniosła skarżąca, a faktycznie jej ówczesny pełnomocnik w sposób niezgodny z obowiązującą procedurą.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Skarga kasacyjna jest pismem podlegającym szczególnym wymogom formalnym, które muszą być bezwzględnie spełnione, aby skarga kasacyjna podlegała rozpoznaniu przez Sąd. Takim warunkiem jest m.in. sporządzenie skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika, zgodnie z art. 175 § 1 Ppsa (aktualnie: t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302). Narzucony przez przepisy postępowania przymus adwokacko-radcowski ma zapewnić prawidłowe sporządzenie skargi kasacyjnej i trafne sformułowanie podstaw kasacyjnych, czego wymagają przepisy (art. 174 i 176 Ppsa). Stosownie do art. 178 Ppsa wojewódzki sąd administracyjny odrzuci skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną. W niniejszej sprawie od wyroku sądu z dnia 17 marca 2017 r. przysługiwała skarga kasacyjna. O konieczności sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego skarżąca została prawidłowo pouczona przy doręczeniu odpisu tego orzeczenia (zwrotne poświadczenie odbioru – k. 72, pouczenie – k. 67).
Strona skarżąca pomimo jasnego i jednoznacznego pouczenia samodzielnie sporządziła skargę kasacyjną, która z tej przyczyny jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, sąd nie mógł bowiem rozpoznać skargi kasacyjnej nie spełniającej zasadniczych warunków formalnych. Niesporządzenie skargi kasacyjnej przez jedną z osób wskazanych w art. 175 Ppsa jest błędem, który nie podlega uzupełnieniu w trybie określonym w art. 49 Ppsa i powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 178 Ppsa. Brak polegający na sporządzeniu skargi kasacyjnej osobiście przez skarżącego może zostać naprawiony z inicjatywy strony przez złożenie na skardze kasacyjnej podpisu przez jedną z osób wymienionych w art. 175 Ppsa albo przez złożenie nowej skargi kasacyjnej nie obarczonej brakami. Jednak czynności te mogą być dokonane wyłącznie w terminie do wniesienia skargi kasacyjnej. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna podpisana przez osobę uprawnioną została wniesiona dopiero w dniu 11 lipca 2017 r. a więc po upływie terminu.
Stosownie do art. 177 § 1 Ppsa termin do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi trzydzieści dni od daty doręczenia stronie odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Termin ten jest terminem ustawowym i procesowym. Niedopuszczalne jest jego skrócenie lub przedłużenie, możliwe jest natomiast jego przywrócenie na zasadach ogólnych. Z akt sprawy wynika, że sąd pierwszej instancji nie uwzględnił wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, a Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 13 lutego 2018 r. oddalił wniesione zażalenie.
Wskazane przez stronę okoliczności, tj. przekonanie, że w toku postępowania jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika są niespójne i nielogiczne, a kwestie te były już podnoszone, a następnie poddane ocenie przez sądy administracyjne w postępowaniu dot. odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Wskazać jeszcze raz należy stronie, że błędne przekonanie nie może świadczyć o wyłączeniu winy strony skarżącej w niewywiązaniu się z obowiązku zachowania terminu do wniesienia skargi.
Skoro skarga kasacyjna od wyroku z dnia 17 marca 2017 r. sporządzona przez pełnomocnika skarżącej datowana na 11 lipca 2017 r. nie została wniesiona w ustawowym terminie a prośba o jego przywrócenie została prawomocnie oddalono, odrzucenie tej skargi kasacyjnej było prawidłowe. Polemika z prawomocnymi orzeczeniami w tym zakresie jest bezprzedmiotowa.
W tym stanie rzeczy postanowienie WSA w Warszawie z dnia 29 maja 2018 r. jest zgodne z prawem.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, orzekł jak w sentencji.