Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 1254/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił J. M. udzielenia prawa pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie jej od ponoszenia kosztów sądowych w sprawie ze Jej skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania. W uzasadnieniu wskazano, że każdy obywatel zamierzający wytoczyć sprawę sądową musi liczyć się z koniecznością poniesienia kosztów sądowych. Sąd podał, że z oświadczeń skarżącej wynika, iż jej sytuacja majątkowa nie jest taka, że wyłożenie opłaty w wysokości 500 zł może spowodować uszczerbek utrzymania koniecznego dla skarżącej. Sprawa jest związana z nieruchomością której skarżąca jest współwłaścicielką (z akt sprawy wynika, że współwłaścicielką tej nieruchomości jest także B. M., będąca stroną postępowania administracyjnego a jednocześnie pełnomocnikiem skarżącej w sprawie niniejszej). Według oświadczenia skarżącej budynek objęty współwłasnością ma powierzchnię 600 m kw i nadaje się do remontu, na który to remont skarżąca pobrała kredyt. Stwierdzono, że prawidłowe gospodarowanie takim budynkiem położonym w centrum W. powinno przynieść szeroko rozumiane dochody. Jeżeli zaś takich dochodów nie przynosi to oznacza to, że współwłaściciele takich dochodów nie potrzebują. W takiej sytuacji jednak nie mogą domagać się aby inni współobywatele pokrywali koszty związane z ich sprawami. W tej sytuacji nie można przyjąć, aby skarżąca nie była w stanie ponieść kosztów a musiałaby być one kredytowane przez innych podatników.
Reprezentowana przez B. M. skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, w którym zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania art. 163 § 1 oraz 246 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez błędne ustalenie, że posiadanie zabytkowej nieruchomości do kapitalnego remontu umożliwia jej wykorzystanie wskazanej na działalność gospodarczą, podczas kiedy jakiekolwiek gospodarcze wykorzystanie tej nieruchomości będzie możliwe po przeprowadzeniu kosztownego remontu kapitalnego, a na razie nieruchomość nie nadaje się do wynajęcia, powodując jedynie koszty związane z zachowaniem substancji zabytku. Wskazała przy tym na błędną ocenę dowodów przez Sąd, polegającą na przyjęciu, że skarżąca jest w stanie samodzielnie ponieść koszty postępowania sądowego bez uszczerbku utrzymania koniecznego siebie i rodziny. Podano, że skarżąca złożonym formularzem oraz załączonymi dokumentami wykazała wszystkie źródła dochodów oraz wydatki jakie ponosi. Jedynym źródłem dochodu skarżącej jest wskazywana emerytura. Prawdą jest, że wskazane przez skarżąca wydatki przewyższają jej dochody. Ze względu jednak na niską emeryturę skarżącej w ponoszeniu koniecznych opłat pomaga jej rodzina, w szczególności córka – B. M. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy w częściowym zakresie może być przyznane osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania. Podkreślić należy, iż na wnioskodawcy spoczywa obowiązek dokładnego i zgodnego z prawdą przedstawienia własnej sytuacji majątkowej, uzasadniającej przyznanie prawa pomocy. Jeżeli fakty, które podaje we wniosku PPF nie znajdują pokrycia z rzeczywistością istnieją podstawy do odmowy przyznania prawa pomocy. Z analizy akt sprawy wynika, że J. M. nie wypełniła powyższego obowiązku. Wskazać należy, że w przedmiotowym wniosku skarżąca, iż jest dochód stanowi wyłącznie świadczenie emerytalne. Nawet w odpowiedzi na zarządzenie z dnia 15 stycznia 2008 r., w którym skarżąca wezwana została do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez wyjaśnienie czy oprócz świadczenia emerytalnego uzyskuje dochody z innego źródła, skarżąca stwierdziła, że prócz emerytury nie posiada innych dochodów. Jak wynika z późniejszych oświadczeń reprezentowanej przez pełnomocnika skarżącej korzysta ona z pomocy finansowej rodziny, w szczególności córki B. M. Oznacza to, że J. M. nie ujawniła wszystkich źródeł dochodu. Późniejsze wskazanie dodatkowego źródła dochodu pozostaje bez wpływu na fakt, że zawarte we wniosku PPF oświadczenie skarżącej przedstawia jej sytuację majątkową niezgodnie z prawdą.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawidłowo uznał, że nie było ustawowych przesłanek do przyznania skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym przez nią zakresie i dlatego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 ustawy orzekł jak w sentencji postanowienia