Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1575/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek skarżących D. i H. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie z ich skargi na decyzję Burmistrza Gminy Warszawa Centrum z dnia 25 października 2002 r. w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy był już dwukrotnie przedmiotem rozpoznania. Tym samym uznał, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.) podlega odrzuceniu, bowiem został prawomocnie osądzony. Ponadto stosownie do treści art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi, zatem mając na uwadze, że skarżący wnieśli skargę na decyzję organu administracji pierwszej instancji, skarga nie mogła zostać uwzględniona, a wniosek o przyznanie prawa pomocy nie mógł być merytorycznie rozpoznany.
Zażalenie na to postanowienie wnieśli do Naczelnego Sądu Administracyjnego D. i H. M. domagając się jego uchylenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Wniesienie w przedmiotowej sprawie skargi na decyzję organu administracji pierwszej instancji jest okolicznością pozostającą poza sporem. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie. Nie ulega zatem wątpliwości, że dopóki stronie przysługuje prawo wniesienia środków zaskarżenia, dopóty wniesienie skargi na ten akt do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne. Zatem decyzja Burmistrza Gminy Warszawa Centrum z dnia 25 października 2002 r. została zaskarżona do Sądu przedwcześnie, bowiem nie wyczerpano drogi jej zaskarżenia przed organem administracji.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. W myśl art. 64 § 3 powołanej ustawy do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Rozpoznawany wniosek o przyznanie prawa pomocy jest trzecim - w tej samej sprawie – wnioskiem D. i H. M. o przyznanie im tego prawa. Poprzednie dwa wnioski zostały rozpoznane negatywnie uznając, że wobec bezzasadności skargi na decyzję organu administracji pierwszej instancji skarżącym nie przysługuje prawo pomocy. Postanowieniem z dnia 7 czerwca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił im przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 12 października 2005 r., sygn. akt II OZ 857/05 oddalił zażalenie na to postanowienie. Rozpoznając kolejny wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 grudnia 2005 r. ponownie odmówił skarżącym przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, Naczelny Sąd Administracyjny zaś postanowieniem z dnia 9 lutego 2006 r., sygn. akt. II OZ 57/06 oddalił ich zażalenie.
Skarżący tymczasem będąc ciągle w tej samej sytuacji procesowej i nie godząc się z uprzednimi prawomocnymi postanowieniami Sądu odmawiającymi przyznania prawa pomocy, składają kolejny wniosek w omawianym względzie, chociaż do zmiany stanowiska Sądu i wydania pozytywnego dla skarżących postanowienia mogłoby dojść, tylko wówczas, gdyby zmieniła się sytuacja prawna - procesowa skargi skarżących, która pozwoliłaby na przyjęcie braku oczywistej jej bezzasadności. Stosownie bowiem do art. 165 P.p.s.a. postanowienia nie kończące postępowanie w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy.
Oznacza to, iż ponowny wniosek skarżących o przyznanie prawa pomocy nie mógł być merytorycznie rozpoznany, z uwagi na określoną wyżej przeszkodę prawną. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie odrzucił wniosek skarżących.
Z tych względów, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.