Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) we Wrocławiu postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 85/18 oddalił wniosek M. M. i D. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] grudnia 2017 r. Nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. Nr [...]w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że M. M. i D. M. złożyli do WSA we Wrocławiu skargę na opisaną wyżej decyzję Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia F. R. pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej nadbudowę lukarny w dachu nad pomieszczeniami łazienki (lokal nr [...]) w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, dwulokalowym w zabudowie bliźniaczej położonym w [...] przy ul. [...], działka nr [...],[...], obręb [...], gm. [...].
W petitum skargi wnieśli m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...].
Wskazując na powyższe sąd pierwszej instancji oddalił wniosek.
Sąd pierwszej instancji zważył, że złożonego wniosku o wstrzymanie wykonania strona skarżąca nie uzasadniła w sposób uwzględniający podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł M. M., wnosząc o jego uchylenie i wstrzymanie wykonania ww. decyzji.
W uzasadnieniu skarżący podnosi, że w aktach sprawy zgromadzono szereg dowodów potwierdzających zagrożenia, tak dla konstrukcji budynku, jak i dla jego użytkowników w związku z nielegalnie prowadzonymi robotami. Jest to korespondencja pomiędzy organami prowadzącymi postępowanie z dokumentacją fotograficzną zagrożeń, jakie istnieją oraz opinie biegłych dokumentujące występujące w elementach konstrukcyjnych budynku zagrożenia.
Ponadto skarżący wskazuje dalej, że realizacja przedmiotowej decyzji powoduje i spowoduje dalsze uszkodzenia, dewastację i degradację budynku.
Na poparcie powyższego stwierdzenia skarżący powołuje się na dowody, które w jego przekonaniu wskazują na wady konstrukcyjne nadbudowy i ich niezaprzeczalny wpływ na zamakanie elementów konstrukcyjnych budynku i powolną, ale skuteczną jego destrukcję.
Skarżący uważa też, że niewykonanie obowiązujących i wymaganych prawem badań i ekspertyz projektu budowlanego w procesie projektowania nadbudowy jest nie tylko naruszeniem prawa, ale i stanowi realne zagrożenie dla zdrowia i życia mieszkańców.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z ogólną zasadą wynikającą z treści art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, Ppsa), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu, ani czynności. Od powyższej zasady są wyjątki. Przepis art. 61 § 3 Ppsa stanowi, że po przekazaniu skargi sądowi, sąd może, na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, za wyjątkiem wskazanym w tym przepisie.
Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie kontrolowanego aktu faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków.
Analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia F. R. pozwolenia na budowę inwestycji obejmującej nadbudowę lukarny w dachu nad pomieszczeniami łazienki (lokal nr [...]) w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, dwulokalowym w zabudowie bliźniaczej położonym w [...] przy ul. [...], działka nr [...], [...], obręb S., gm. [...], a także zażalenia prowadzi do wniosku, że skarżący nie uprawdopodobnili przesłanek określonych w art. 61 § 3 Ppsa. Wniosek i zażalenie nie zawierają argumentów, które przemawiałyby za koniecznością udzielenia skarżącym ochrony tymczasowej, a tym samym uznaniem, że osoba uprawniona do prowadzenia budowy na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej ma ponosić ujemne skutki związane ze wstrzymaniem jej wykonania, skoro to ona ponosi ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi i to na niej spoczywać będzie obowiązek przywrócenia stanu poprzedniego w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi decyzja zostanie uchylona.
W ramach oceny wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ocenie podlega to, czy we wniosku uprawdopodobniono, że jej wykonanie, jeszcze przed prawomocnym skontrolowaniem w aspekcie zgodności z prawem, może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom skarżących. Nie chodzi tutaj przy tym o niebezpieczeństwo wyrządzenia jakiejkolwiek szkody, ale takiej, która może przybrać znaczne rozmiary, a także o sytuację taką, w której powrót do stanu poprzedniego, zmienionej w sposób istotny i trwały rzeczywistości będzie w zasadzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych nakładów sił i środków. W niniejszej sprawie sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że skarżący takich okoliczności nie wykazali. Przywołana przez skarżącego w zażaleniu argumentacja także nie pozwala wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji jest na tyle zasadne, iż przemawia za wstrzymaniem inwestora w przysługujących mu prawach związanych z przedmiotową inwestycją, do której posiada tytuł prawny.
Wskazać należy, że prowadzenie prac przez inwestora, mimo trwającego postępowania sądowego, odbywa się na jego wyłączne ryzyko, ponieważ kwestia ewentualnego przywrócenia stanu poprzedniego, w razie uchylenia zaskarżonego aktu, będzie obciążać właśnie jego.
Argumentacja wyeksponowana w zażaleniu sprowadza się wyłącznie do kwestionowania prawidłowości wykonywania prac związanych z budową inwestycji obejmującej nadbudowę lukarny w dachu nad pomieszczeniem łazienki w lokalu inwestora, która nie może być brana pod uwagę przy ocenie przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej w odniesieniu do decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Kwestie związane z podnoszoną przez skarżącego degradacją i dewastacją budynku, czy też zamakaniem elementów konstrukcyjnych budynku powinny zostać zgłoszone do organów nadzoru budowlanego, które w ramach własnych kompetencji mogą dokonać oceny wykonywanych robót i w razie potrzeby wydać w stosunku do inwestora odpowiednie nakazy.
Dowody w formie fotografii przedstawiające skutki nadbudowy, która uległa rozbiórce w związku z obowiązkiem określonym w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. Nr [...] nie oznaczają natomiast automatycznie, że nadbudowa lukarny zrealizowana na podstawie zaskarżonej decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] grudnia 2017 r. wpłynie na pogorszenie stanu technicznego budynku.
Biorąc pod uwagę, iż skarżący nie uprawdopodobnili przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, brak było podstaw do uwzględnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Ppsa, orzeczono jak w sentencji.