Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Po 332/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił zażalenie Stowarzyszenia P. w R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 18 września 2017r. w sprawie utrzymania w mocy postanowienia referendarza sądowego z 18 lipca 2017r. o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi Stowarzyszenia P. w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 24 lutego 2016r., Nr... w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia
W motywach rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 18 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu sprzeciwu Stowarzyszenia P. w R. na postanowienie referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 lipca 2017 r. odmawiające przyznania prawa pomocy, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Postanowienie doręczono skarżącemu Stowarzyszeniu w dniu 11 października 2017 r. z pouczeniem, że postanowienie z dnia 18 września 2017 r. jest niezaskarżalne.
Mimo powyższego Przedstawiciel Stowarzyszenia wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Sądu z 18 września 2017r. (k. 202 akt sąd.).
W postanowieniu z dnia 23 listopada 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny Poznaniu wywiódł, że zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), dalej p.p.s.a., Sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia czy postanowienia referendarza utrzymuje je w mocy lub zmienia. Sąd orzeka przy tym jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Z przepisów ustawy nie wynika przy tym, że orzeczenie Sądu działającego jako sąd drugiej instancji podlega zaskarżeniu w ramach zażalenia. Skarżący pomimo, że pouczono go, iż od postanowienia z dnia 18 września 2017 r. nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, wniósł zażalenie. Wobec powyższego zażalenie skarżącego na postanowienie Sądu z 18 września 2017r. Sąd uznał za niedopuszczalne, co skutkowało jego odrzuceniem. Wobec powyższego, na podstawie art. 260 § 2 w związku z art. 197 § 2 i w zw. z art. 178 p.p.s.a. Sąd odrzucił zażalenie.
Stowarzyszenie P. w R. zaskarżyło powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 194 § 1 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10. Przepis art. 260 § 1 i § 2 p.p.s.a. stanowi, że rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Postanowienie, o którym mowa w art. 260 § 1 p.p.s.a. nie zostało wymienione w żadnym z punktów art. 194 § 1 p.p.s.a., ponadto ustawa nie przewiduje wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienie. Stosownie bowiem do art. 260 § 2 p.p.s.a., Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu co oznacza, że droga sądowa zostaje wyczerpana. W obowiązującym stanie prawnym, na postanowienie wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia referendarza, zażalenie nie przysługuje. Wniesienie takiego zażalenia jest niedopuszczalne i skutkuje jego odrzuceniem (por. postanowienie NSA z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. akt II OZ 1619/17).
Z przytoczonych powyżej powodów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, mając na uwadze art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.