Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt II OZ 821/14, Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę R. I. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 700/14, oddalającym zażalenie R. I. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 maja 2014r., sygn. akt II SA/Lu 311/14, odmawiające przyznania R. I. prawa pomocy.
Zażaleniem z dnia 9 października 2014 r. R. I. zaskarżył powyższe postanowienie z dnia 17 września 2014 r. wnosząc o jego uchylenie i skierowanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w celu ponownego rozpatrzenia sprawy lub alternatywnie o nadanie biegu sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie, jako niedopuszczalne należało odrzucić.
Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość wniesienia zażalenia oraz na postanowienia wymienione w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. Ustawodawca, w powołanej wyżej ustawie, nie przewidział środków odwoławczych od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego. Orzeczenia tego Sądu stają się prawomocne z chwilą ich wydania i nie przysługują od nich żadne środki odwoławcze, w tym także zażalenie (art. 168 § 1 p.p.s.a.). A zatem wniesione w niniejszej sprawie zażalenie na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 2014 r. jest niedopuszczalne.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w zw. z art. 197 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.