Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego utrzymał w mocy decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we Wrocławiu z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] wpisującą do rejestru zabytków województwa dolnośląskiego następujące zabytki nieruchome: budynki dawnej klinkierni O., położone w N. przy ul. [...], na działce nr [...]: budynek dawnej wzorcowni, budynek formowni i piecowni z piecem [...], budynek administracyjno-biurowy, budynek piecowni nr [...], budynek piecowni nr [...], budynek magazynowy, budynek dawnej stajni z wozownią, budynek kuźni i warsztatów, budynek modelarni i laboratorium, budynek dawnej stolarni, magazyn surowca, stacja trafo, komin pieca nr [...], mur ogrodzeniowy.
Pismem z dnia 9 maja 2012 r. [...] Spółka z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w S., wniósł, za pośrednictwem organu, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] marca 2012 r., zawierając w niej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 10 lipca 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 1070/12, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – dalej p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie, wobec braku uzasadnienia przedmiotowego wniosku, strona skarżąca nie wykazała, że spełniona została którakolwiek z przesłanek wymienionych w w/w przepisie, zatem wniosek strony nie może zostać uwzględniony. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wykazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności.
Pełnomocnik skarżącego pismem z dnia 23 lipca 2012 r. wniósł zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 10 lipca 2012 r. W zażaleniu zarzucono naruszenie art. 133 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez uznanie, iż skarżący w skardze nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uchybienie to miało wpływ na rozstrzygnięcie Sądu i doprowadziło do niewłaściwego zastosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik skarżącego wskazał, że w skardze skarżący podniósł, iż znajduje się w trudniej sytuacji finansowej oraz że nie ma możliwości finansowych na wykonanie obowiązków wynikających z wpisania obiektu na listę zabytków, w szczególności przeprowadzenie wymaganych prac remontowych i utrzymanie obiektu w stanie niepogorszonym.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie zaskarżonym postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2011 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie wykazał bowiem w przekonujący sposób, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub narazi go na wyrządzenie znacznej szkody. Przede wszystkim należy zauważyć, że wpis do rejestru zabytków nie jest czynnością nieodwracalną lub trudną do odwrócenia. Ponadto skarżący podnosząc, że poniesie dodatkowe koszty związane z wykonaniem obowiązków wynikających z wpisania obiektu na listę zabytków nie przedstawił żadnych wyliczeń, nie wskazując o jakie konkretnie koszty chodzi. Nie bez znaczenia w sprawie niniejszej pozostaje także cel wpisania przedmiotowego obiektu do rejestru zabytków, którego zachowanie leży w interesie społecznym ze względu na posiadaną wartość historyczną.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.