Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 3 czerwca 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 896/19, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) odrzucił skargę M. D. (dalej jako skarżący) na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania prowadzenia robót budowlanych przy realizacji budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...] położonego w miejscowości N. [...] gmina N. oraz zobowiązania do przedłożenia dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 ustawy Prawo budowlane.
Sąd I instancji powołując się na treść art. 53 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 1 P.p.s.a. i art. 58 § 1 pkt 3 wskazał, że skarżący wnosząc skargę na ww. postanowienie uczynił to z uchybieniem ustawowego terminu do wniesienia skargi a nadto wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie, skargi nie podpisał. Wobec tego stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 i pkt 3 skarga M. D. podlegała odrzuceniu.
Skarżący reprezentowany przez swoją matkę K. D. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości i wnosząc o jego uchylenie.
W uzasadnieniu podniesiono, że na skardze znalazł się podpis matki skarżącego, ponieważ została ona przez niego upoważniona do działania w jego imieniu w postępowaniu administracyjnym. Skarżący uważał, że nie ma potrzeby składania dodatkowego dokumentu pełnomocnictwa do niniejszej sprawy.
Podkreślono, że skarżący jest osobą niepełnosprawną. Stwierdzono u niego niedorozwój myślenia analityczno-syntetycznego (orzeczenie o niepełnosprawności z 19 października 1983 r.). Zarówno skarżący jak i jego matka - w wieku 74 lat - nie zrozumieli skierowanego do nich wezwania sądu i z tego powodu nie uzupełnili podpisu na skardze. W celu uzupełnienia podpisu udali się do Sądu w dniu 15 maja 2019 r., gdzie złożyli pismo procesowe opatrzone dwoma podpisami, sądząc, że będzie wystarczające. Pracownik biura nie wyprowadził ich z błędu.
Na etapie zażalenia zostało złożone pełnomocnictwo skarżącego z dnia 7 lutego 2019 r. do reprezentowania go przed sądami administracyjnymi przez jego matkę K. D..
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. każde pismo kierowane do sądu administracyjnego powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W przypadku składania pisma przez pełnomocnika zgodnie z art. 46 § 3 P.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa pełnomocnik obowiązany jest złożyć do akt sprawy przy pierwszej czynności procesowej (art. 37 § 1 P.p.s.a.).
W związku z powyższym skarga składana przez M. D. i K. D. powinna być opatrzona podpisami obu tych skarżących. Skarga została opatrzona jedynie nazwiskiem "D." toteż zasadnym było zwrócenie się przez Sąd do skarżących by wskazali kto podpisał skargę, a nadto by drugi skarżący również podpisał tą skargę. W odpowiedzi na wezwanie Sądu złożone zostało pismo K. D., w którym poinformowała ona Sąd, że to ona podpisała skargę. Oświadczenie to nie czyniło zadość zobowiązaniu wskazanemu wprost i jednoznacznie w wezwaniu Sądu. Nie ulega wątpliwości, że poza wskazaniem autora podpisu skargi Sąd wzywał do podpisania skargi przez drugiego skarżącego (k. 10 i 12 akt). Tego jednak nie uczyniono i skarga podlegała odrzuceniu właśnie z uwagi na brak podpisu drugiego skarżącego tj. M. D..
Odnosząc się do kwestii reprezentacji M. D. przez matkę K. D. wskazać należy, że ze skargi nie wynikało, iż K. D. reprezentuje swojego syna M. D. w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Z akt administracyjnych wynika, że K. D. reprezentowała w postępowaniu administracyjnym swojego syna ale nie jest to wiążące dla sądu z uwagi na treść art. 37 § 1 P.p.s.a. i art. 46 § 3 P.p.s.a. Przepisy te zobowiązują pełnomocnika do przedłożenia pełnomocnictwa do reprezentowania strony przed sądem administracyjnym przy pierwszej czynności procesowej (tutaj złożeniu skargi). Brak świadomości stron, że takie odrębne pełnomocnictwo jest konieczne nie wpływa na prawidłowość zaskarżonego postanowienia.
Z akt sprawy wynika, że skarżący udali się do sądu i złożyli pismo procesowe, które podpisali osobno ale nie można uznać, że czyni to zadość jasnemu w swej treści wezwaniu, że drugi skarżący miał podpisać wniesioną skargę. Wobec braku podpisu M. D. na skardze, pomimo skierowanego do niego wezwania Sąd słusznie uznał, że brak formalny skargi nie został uzupełniony w terminie i skarga ta stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. podlegała odrzuceniu.
Należy zauważyć, że powodem odrzucenia skargi wniesionej przez M. D. jest jej wniesienie z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a. Skoro, jak wynika z akt administracyjnych sprawy zaskarżone postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w postępowaniu administracyjnym K. D. w dniu 12 lutego 2019 r., to termin do wniesienia skargi upływał w dniu 14 marca 2019 r. Natomiast skarga została wniesiona przez skarżących K. i M. D. w dniu 25 marca 2019 r. (data nadania w urzędzie pocztowym). Wobec tego kolejnym powodem przemawiającym za odrzuceniem skargi przez Sąd I instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. było wniesienie jej z uchybieniem przewidzianego w art. 53 § 1 P.p.s.a. terminu 30 dni od jej doręczenia.
Zdaniem NSA, uwzględnienie okoliczności niepełnosprawności M. D., nie ma wpływu na rozstrzygnięcie Sądu I instancji. Stan niepełnosprawności nie wykluczał możliwości złożenia podpisu pod skargą. Ponadto należy zauważyć, że wskazywane zaświadczenia dotyczą okresu rozwoju szkolnego skarżącego, który urodził się 25 marca 1973 r. (wystawione 19 października 1983 r.) oraz potwierdzają leczenie od 1982 r. do chwili wystawienia (z 9 października 1998 r.) a zatem nie są orzeczeniami o stopniu niepełnosprawności. Tym samym twierdzenie o niepełnosprawności należało uznać za niewiarygodne.
Uwzględniając ponadto okoliczność umocowania na etapie postępowania zażaleniowego K. D. jako pełnomocnika skarżącego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi od dnia 7 lutego 2019 r. (k. 59 akt) wskazać należy, że o ile można byłoby uznać wniesienie skargi w niniejszej sprawie przez pełnomocnika a tym samym podpis skarżącego na skardze nie był konieczny, to nadal pozostaje kwestia uchybienia terminu do wniesienia skargi co nie było kwestionowane przez stronę. Tym samym zaskarżone postanowienie Sądu I instancji było prawidłowe.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.