Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącej [...] Sp. z o.o. w W. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2014 r., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy z dnia [...] sierpnia 2013 r., którą nakazano skarżącej demontaż reklamy winylowej zamontowanej na elewacji budynku wraz z konstrukcją wsporczą i oświetleniem lampami halogenowymi.
Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, wraz ze skargą skarżąca Spółka złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, stwierdzając w nim, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność ponoszenia opłat za wynajem powierzchni reklamowej bez możliwości ekspozycji reklamy. Ponadto, ewentualna rozbiórka spowoduje trudne do odwrócenia skutki, gdyż demontaż reklamy może spowodować uszkodzenie substancji zabytkowej, a prace byłyby prowadzone na obszarze wpisanym do rejestru zabytków. Tym samym, w ocenie skarżącej, w niniejszej sprawie wyczerpane zostały przesłanki wstrzymania wykonania decyzji.
W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że obowiązek demontażu reklamy wielkoformatowej został wykonany z początkiem stycznia 2014 r.
Oddalając powyższy wniosek, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarżący nie wykazał okoliczności, które stanowiłyby uprawdopodobnienie istnienia warunków do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd podzielił przy tym pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 1 sierpnia 2012 r. sygn. akt II OZ 664/12, jak również w postanowieniu z dnia 12 lutego 2013 r. sygn. akt II OZ 71/13, iż samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, iż wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 P.p.s.a. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej.
Sąd nie może domniemywać, że wykonanie określonego w zaskarżonej decyzji obowiązku wiąże się z zainwestowaniem kwoty, która będzie dla skarżącego znacząca w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej. Ogólnikowe twierdzenia strony, dotyczące braku zysków z tytułu umów najmu i zapłacenia czynszu za wynajem powierzchni reklamowej, nie stanowią wystarczającej podstawy pozwalającej uznać, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje po stronie skarżącej powstanie trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody. Prawdą jest wprawdzie, że wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę ze swej istoty powoduje zmianę stanu rzeczy, to jednak nie oznacza, że w każdym przypadku rozbiórka rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powoduje trudne do odwrócenia skutki.
Nadto, zdaniem Sądu okoliczność wykonania demontażu reklamy wielkoformatowej z początkiem stycznia 2014 r. dodatkowo wskazuje, że wstrzymanie wykonania decyzji nakazującej demontaż reklamy nie jest zasadne wobec zdemontowania przedmiotowej reklamy.
Uznając, iż w sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie, Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.) orzekł jak na wstępie.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła [...] Sp. z o.o. w W., zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
- 1. naruszenie art. 133 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 166 P.p.s.a. w związku z art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez pominięcie przy rozstrzyganiu istotnej części akt sprawy, w tym w szczególności:
- a. załączonego do pisma z dnia 22 kwietnia 2014 r. upomnienia nr [...] i pisma [...] sp. z o.o. z dnia 11 lutego 2014 r. i w konsekwencji błędne ustalenie stanu faktycznego, polegającego na przyjęciu, iż obowiązek demontażu reklamy został wykonany i tym samym nie ma potrzeby wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji podczas, gdy organy nadzoru uznają, że obowiązek ten nie został wykonany i egzekwują jego wykonanie, a na dzień 22 grudnia 2014 r. został wyznaczony termin wykonania zastępczego obowiązku nałożonego zaskarżoną decyzją,
- b. umowy najmu z dnia 8 grudnia 2008 r. wraz z aneksem z dnia 13 października 2011 r. i w konsekwencji przyjęcie, że twierdzenia o szkodzie jaką poniesie strona w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji nie zostały uprawdopodobnione,
- 2. naruszenie art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 166 P.p.s.a. w związku z art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez nierozważenie wszystkich okoliczności wskazanych przez skarżącą jako uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji i pominięcie wskazania, dlaczego w ocenie Sądu okoliczność taka - zagrożenie substancji zabytkowej nie uzasadnia wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji, co uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego postanowienia.
Wskazując na powyższe, skarżąca Spółka wniosła o rozważenie reasumpcji zaskarżonego postanowienia i uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zaskarżonego postanowienia, rozpoznanie sprawy na nowo i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Z przepisu tego wynika więc, iż warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wyniku jej wykonania.
Sąd orzeka, bowiem w kwestii wstrzymania wykonania na podstawie przytoczonych we wniosku okoliczności, uwzględniając indywidualny charakter każdej sprawy i możliwość wystąpienia dla skarżącego niebezpieczeństw, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu spoczywa na wnioskodawcy.
Uwzględniając przedstawione wyżej wymogi stwierdzić trzeba, iż w okolicznościach niniejszej sprawy trafnie Sąd pierwszej instancji ocenił rozpoznawany wniosek, iż nie zawiera on żadnych takich okoliczności, które pozwalałyby na uznanie, że wykonanie zaskarżonego postanowienia może wywołać dla strony skarżącej niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
W odniesieniu do pierwszego zarzutu zażalenia naruszenia art. 133 § 1 w związku z art. 166 i art. 61 § 3 P.p.s.a. stwierdzić trzeba, iż Sąd pierwszej instancji rozpoznał wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji merytorycznie, a więc ocenił go w świetle przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Ustalenie podane przez organ o wykonaniu zaskarżonej decyzji zostało natomiast przywołane niejako pomocniczo, dodatkowo. Nie stanowiło również podstawy do formalnego zakończenia postępowania, tj. umorzenia go. Stąd też jego kwestionowanie przez stronę skarżącą pozostawało bez wpływu na wynik sprawy, bowiem Sąd ocenił zasadność udzielenia stronie skarżącej ochrony tymczasowej.
Nadto, sam fakt nie odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do określonego dokumentu (umowy najmu z dnia 8 grudnia 2008 r. wraz z aneksem), znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy, nie podważa jeszcze oceny Sądu o braku podstaw do udzielenia stronie skarżącej ochrony tymczasowej, szczególnie w aspekcie trafnej konkluzji, iż samo powołanie się na konsekwencje finansowe nie upoważnia do stwierdzenia wystąpienia przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a.
Podobnie nie czyni wadliwym zaskarżonego postanowienia, zarzucana przez skarżącą Spółkę okoliczność, iż Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do kwestii zagrożenia substancji zabytkowej. Twierdzenia strony skarżącej nawiązujące w tym zakresie do decyzji Prezydenta m.st. Warszawy Biuro Stołecznego Konserwatora Zabytków z dnia [...] października 2014 r., w której co prawda wskazano na zły stan elewacji frontowej, nie przesądzają o konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie wynika bowiem z niej, aby prace rozbiórkowe mogły zagrozić budynkowi objętemu ochronę konserwatorką w stopniu narażającym go na poważne uszkodzenie. Zwrócić należy również uwagę, iż w świetle argumentacji zażalenia demontaż taki jest możliwy, skoro zamiar przystąpienia do niego zgłosił organ egzekucyjny w formie wykonania zastępczego.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. oddalił zażalenie.