Postanowienie NSA z 31 sierpnia 2017 r., II OZ 830/17

Wydany

31 sierpnia 2017 r.

Sąd

r. Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 31 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1162/16 w przedmiocie przywrócenia terminu

Skład

Sędzia NSA Zdzisław Kostka przewodniczący

Sprawa

w sprawie ze skargi R. C. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z 25 listopada 2016 r., sygnatura akt II SA/Kr 1162/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę R. C. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...] lipca 2016 r., którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z [...] grudnia 2015 r. o nakazaniu skarżącemu doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego. Powodem odrzucenia było nieuzupełnienie braków formalnych skargi poprzez nienadesłanie dwóch jej odpisów. Sąd pierwszej instancji uznał, że przedłożone przez skarżącego w terminie otwartym do uzupełnienia braków skargi pisma procesowe nie były jej odpisami z uwagi na odmienną ich treść. Zażalenie na to postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił postanowieniem z 22 lutego 2017 r. W zażaleniu tym skarżący zawarł też wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Oświadczył, że nie otrzymał wezwania do uzupełnienia braków skargi w postaci nadesłania jej odpisów. Ponadto stwierdził, że "jeżeli Sąd miał jakiekolwiek wątpliwości co do treści skarg przesłanych przez skarżącego to powinien prosić o wyjaśnienia skarżącego na piśmie, a jeżeli nie miał wątpliwości, to mógł przyjąć dowolnie treść skargi albo skróconą albo rozszerzoną".

Sąd pierwszej instancji zaskarżonym postanowieniem z 16 marca 2017 r. odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do uzupełnienia braków skargi. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd przyjął, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do złożenia prawidłowych odpisów skargi. Zdaniem Sądu, skarżący nie podał żadnej przyczyny, która w sposób obiektywny i niezależny od jego woli uniemożliwiała mu przedłożenie w zakreślonym terminie identycznych odpisów skargi. W szczególności jako chybioną w tym zakresie i nieodpowiadającą prawdzie uznał argumentację, jakoby w odebranej przez skarżącego korespondencji sądowej nie było wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, ani też pouczenia o ewentualnych skutkach ich nieuzupełnienia. W piśmie z 2 listopada 2016 r. skarżący sam wskazał, że w odpowiedzi na wezwanie Sądu z 18 października 2016 r. uzupełnia on braki formalne skargi poprzez dołączenie 2 odpisów skargi własnoręcznie podpisanych. W ocenie Sądu pierwszej instancji oznacza to, że skarżący potwierdził, iż otrzymał wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, którego jednak w sposób prawidłowy nie wykonał, ponieważ przedłożone przez niego pisma procesowe różniły się swoją treścią od złożonej uprzednio skargi, a w związku z tym nie mogły zostać uznane za jej odpisy. Również z wniosku o przywrócenie terminu wynika, że skarżący miał świadomość, że załączone przez niego do pisma z 2 listopada 2016 r. odpisy skargi nie były wiernym odwzorowaniem oryginalnej jej treści, co wynika ze stwierdzenia, że Sąd mógł przyjąć dowolnie treść skargi albo skróconą albo rozszerzoną. Dlatego też, wobec niewskazania przez skarżącego jakichkolwiek powodów, dla których nie mógł on przedłożyć w zakreślonym terminie identycznych odpisów skargi, Sąd pierwszej instancji uznał, że uchybienie terminowi miało charakter zawiniony.

Sąd wskazał ponadto, że skarżący wnosząc o przywrócenie terminu nie przedłożył równocześnie z wnioskiem prawidłowych dwóch odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych, a w związku z tym nie dokonał czynności, której uchybił, przez co nie wypełnił dyspozycji art. 87 § 4 p.p.s.a.

W zażaleniu na postanowienie skarżący podtrzymał argumentację co do braku doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz dotyczącą możliwości wystąpienia do skarżącego przez Sąd pierwszej instancji z żądaniem doprecyzowania wersji skargi, jaka ma zostać przyjęta "do rozstrzygania w sprawie". Ponadto skarżący zarzucił nieważność postępowania, gdyż – jak twierdzi – w sprawie przywrócenia terminu orzekała sędzia, która "już orzekała w tej samej sprawie", i która jest źle do tej sprawy nastawiona, nieobiektywna, co odbiło się na niekorzystnym dla niego rozstrzygnięciu. Zaznaczył jednak, że nie złożył wniosku o wyłączenie sędziego Iwony Niżnik-Dobosz, gdyż nie wiedział, że będzie ona w dalszym ciągu orzekała w sprawie.

Rozpoznając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Z uwagi na zarzut nieważności postępowania wyjaśnić należy, że w sprawie nie zaszła przesłanka z art. 183 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), którą zdaje się wywodzić skarżący. Sędzia sprawozdawca nie została wyłączona od orzekania w sprawie, a więc mogła podejmować czynności i wydawać orzeczenia w toczącym się postępowaniu.

W rozpoznawanej sprawie trudno Sądowi pierwszej instancji, który odmówił skarżącemu przywrócenia terminu, zarzucić naruszenie art. 86 § 1 p.p.s.a., skoro skarżący tak w złożonym wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, jak i w zażaleniu nie tylko nie uprawdopodobnił, ale również nie podał żadnej okoliczności wskazującej na brak winy w niedokonaniu czynności procesowej, jaką jest złożenie prawidłowych odpisów skargi. Skarżący nadal podnosi i stara się udowodnić, że nie otrzymał stosownego wezwania Sądu pierwszej instancji. Tymczasem o fakcie jego doręczenia przesądził już ostatecznie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w postanowieniu z 25 listopada 2016 r., którym odrzucono skargę skarżącego. Sąd ten rozstrzygnął również kwestię charakteru pism procesowych, które skarżący przedłożył w terminie otwartym do uzupełnienia braków formalnych skargi, przesłanych jako jej odpisy. Kwestionowanie wynikających z tego postanowienia ustaleń w obecnym postępowaniu w przedmiocie przywrócenia terminu jest niedopuszczalne. Mając to na uwadze i wobec tego, że innych okoliczności mogących świadczyć o braku winy nie przytoczono, zasadnie odmówiono skarżącemu przywrócenia uchybionego terminu. Tym samym zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, a wniesione na nie zażalenie niezasadne.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.