Uzasadnienie
M. Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Garwolinie z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...]w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót.
W skardze skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 217/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Sąd wskazał w uzasadnieniu powyższego postanowienia, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej ppsa) jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd podniósł, że art. 61 § 3 ppsa w zakresie wykazania ciężaru dowodu wymienionych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Samo twierdzenie strony, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jest niewystarczające. Uzasadnienie takiego wniosku winno odnosić się do okoliczności (konkretnych zdarzeń) pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy jest zasadne. Wskazywać winno na konkretne okoliczności (zdarzenia) powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 ppsa czyli znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżąca nie uprawdopodobniła istnienia żadnej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 ppsa. Skarżąca, prócz wniesienia o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji, zaniechała uzasadnienia powyższego wniosku. Brak wskazania oraz uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez skarżącą wniosku. W ocenie Sądu również analiza akt sprawy pod kątem zasadności wniosku nie daje podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (k. 73-74, 91-92 akt sądowych).
Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie wniosła M. Z. na podstawie art. 194 § 1 pkt 2 ppsa zaskarżając postanowienie WSA w Warszawie, zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 ppsa. Wniosła o uchylenie postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Dodatkowo wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozpoznania niniejszego zażalenia (k. 95-97 akt sądowych).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Prawidłowo Sąd I instancji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stwierdzając, że skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek zawarty w skardze nie został w żaden sposób uzasadniony (s. 4 skargi; k. 2-6 akt sądowych). Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem, nie spełniła obowiązku ciążącego na niej wykazania w niniejszym wniosku przesłanek zawartych w art. 61 § 3 ppsa, czyli przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki.
Stosownie do art. 61 § 1 ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 ppsa).
Na stronie składającej wniosek w trybie art. 61 § 3 ppsa ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie określonego aktu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych okoliczności. Nie wystarczające jest przytoczenie we wniosku treści przepisu. Rzeczą Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Badając wnioski i argumenty strony Sąd winien dodatkowo rozważyć z urzędu, czy nie zachodzą inne okoliczności uzasadniające wniosek. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 16.4.2004 r. OZ 22/04; 20.7.2004 r. OZ 214/04; 19.10.2010 r. II OZ 905/12; 6.6.2013 r. II OZ 408/13, cbosa).
W niniejszej sprawie skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazała ani nawet nie uprawdopodobniła, że w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji powstanie niebezpieczeństwo spowodowania znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków. W skardze zawarto żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie wskazano jednak żadnych okoliczności, które uzasadniałyby wstrzymanie. Sąd słusznie ocenił, że skarżąca nie wskazała przesłanek mogących być postawą wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ppsa, zgodnie z którą wniesienie skargi do Sądu nie powoduje wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Warunkiem wstrzymania takiego aktu jest zatem złożenie wniosku, który musi zawierać uzasadnione podstawy i wskazywać na konieczność jego wstrzymania z uwagi na możliwość nastąpienia negatywnych skutków wymienionych w art. 61 § 3 ppsa.
Złożony w tej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powyższych warunków nie spełniał. Nie można przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżąca nie wskazuje we wniosku, ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem Sądu jest poszukiwanie tych okoliczności.
W zażaleniu skarżąca podnosi zarzuty merytoryczne, dotyczące zaskarżonej decyzji, które nie wpływają na ocenę wniosku w świetle przesłanek art. 61 § 3 ppsa, a które będą przedmiotem merytorycznej kontroli ze strony Sądu I instancji. Zagadnienie, czy "inwestora będzie stać na rozbiórkę budynku", nie stanowi przesłanki z art. 61 § 3 ppsa. Zagadnienie obniżenia wartości nieruchomości skarżącej jest zagadnieniem cywilnoprawnym, podlegającym kognicji sądów powszechnych i nie podlega kontroli sądu administracyjnego.
W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie należy uznać za zgodne z prawem.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 ppsa zażalenie oddalił.