Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 listopada 2014 r. referendarz sądowy WSA w Warszawie przyznał T. B. prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Następnie wyrokiem z dnia 29 października 2015 r. WSA w Warszawie oddalił skargę T. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.
W piśmie z dnia 21 grudnia 2015 r. skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu z uwagi na pogorszenie jego sytuacji materialnej.
Referendarz sądowy WSA w Warszawie zarządzeniem z dnia 3 lutego 2016 r. pozostawił wniosek skarżącego z dnia 21 grudnia 2015 r. bez rozpoznania.
Następnie T. B. pismem z dnia 12 lutego 2016 r. wniósł sprzeciw od zarządzenia z dnia 3 lutego 2016 r. podnosząc, że formularz urzędowy wniosku o pomoc prawną został już złożony i na jego podstawie w dniu 5 listopada 2014 r. wydano postanowienie w przedmiocie prawa pomocy.
Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 czerwca 2016 r., na podstawie art. 257 w zw. z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego z dnia 21 grudnia 2015 r.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że referendarz sądowy wezwał skarżącego do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 21 grudnia 2015 r. na urzędowym formularzu. Wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 4 stycznia 2016 r. dlatego też termin do nadesłania wypełnionego urzędowego formularza PPf upłynął w dniu 11 stycznia 2015 r. Skarżący nie nadesłał przedmiotowego wniosku na urzędowym formularzu PPf
T. B. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Sądu z dnia 28 czerwca 2016 r. podnosząc, że urzędowy formularz PPf został już złożony i na jego podstawie Sąd przyznał mu prawo pomocy postanowieniem z dnia 5 listopada 2014 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór wniosku został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245).
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 kwietnia 2008 r. (sygn. akt I OPS 1/08, publ. ONSAiWSA 2008, z. 5, poz.
74) niezachowanie określonego w art. 252 § 2 p.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 257 p.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu. Zaś wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.).
W świetle powyższego stwierdzić należy, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy każdorazowo musi być poprzedzone badaniem, czy wniosek ten spełnia wszystkie wymogi formalne. W niniejszej sprawie, jak wynika z akt sprawy, skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w formie pisemnej, ale nie na urzędowym formularzu. W związku z tym w wykonaniu zarządzenia referendarza sądowego z dnia 29 grudnia 2015 r. wezwano skarżącego do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy we właściwej formie w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skarżący nie nadesłał wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPf. Brak ten skutkuje niemożliwością merytorycznego rozpoznania takiego wniosku. Tym samym wniesione zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Nadmienić należy, że pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, nie oznacza, iż skarżący nie może złożyć kolejnego wniosku w tym przedmiocie, z tym że wniosek taki winien złożyć na formularzu urzędowym, który został mu przesłany przez Sąd pierwszej instancji.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.