Uzasadnienie
W skardze na decyzję Pomorskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku z dnia [...] kwietnia 2013 r., Wspólnota Mieszkaniowa "G." w G. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Postanowieniem z dnia 24 lipca 2013 r., sygn. II SA/Gd 471/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia wskazano, że skarżąca Wspólnota nie wykazała zaistnienia w niniejszej sprawie którejkolwiek z przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku zabrakło jakichkolwiek twierdzeń na temat konieczności poniesienia ewentualnych nakładów oraz ich wysokości w związku nałożonym obowiązkiem. Nie przedstawiono również jakichkolwiek dokumentów, z których wynikałoby, że wykonanie nałożonego obowiązku będzie wiązać się z poniesieniem wydatków mieszczących się w pojęciu "znacznej szkody", o której mowa w art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżąca nie uprawdopodobniła także, że wykonanie nakazanego obowiązku z zakresu ochrony przeciwpożarowej tj. zapewnienia drogi pożarowej, spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Brak przedstawienia konkretnych zdarzeń oraz okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji skutkował odmową uwzględnienia złożonego wniosku.
Sąd zważył nadto, że potrzeba ewentualnych rozliczeń między skarżącą Wspólnotą a osobami trzecimi, związanych z opisanym w skardze stanem prawnym nieruchomości, na której powinna zostać zapewniona droga pożarowa, pozostaje poza zakresem kognicji sądu administracyjnego rozpoznającego przedmiotowy wniosek.
Reasumując, Sąd uznał, wobec braku jakiegokolwiek uprawdopodobnienia zasadności wniosku, że skarżąca nie uzasadniła konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd miał przy tym na uwadze, że nakaz wynikający z zaskarżonej decyzji ma na celu ochronę takich dóbr jak ludzkie życie, zdrowie i mienie.
Zażaleniem Wspólnota zaskarżyła powyższe postanowienie w całości, zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na błędnym uznaniu, iż w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała przesłanek o jakich mowa w ww. przepisie oraz że nie uprawdopodobniła, że wykonania nałożonego zaskarżoną decyzją obowiązku będzie się wiązać ze znaczącą szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami.
Z uwagi na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i wstrzymanie zaskarżonej decyzji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że wykonanie przedmiotowej decyzji będzie się wiązać z wykonaniem szeregu prac budowlanych, ingerencją w teren znajdujący się przy ul G. [...] oraz poniesieniem znacznych kosztów finansowych, których w chwili obecnej skarżąca nie jest w stanie wyliczyć. Wykonanie nałożonego obowiązku oraz związane z nim prace w swej istocie wiążą się natomiast z potencjalnym niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, a to z tego powodu, że nakazanie w zaskarżonej decyzji budowy drogi może okazać się wadliwe. Ponadto podkreślono, że skarżąca nie jest właścicielem terenu sąsiedniego przy budynku przy ul. G. [...], na którym można byłoby zapewnić drogę pożarową, co do której wykonania została zobowiązana przez organ.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
W niniejszej sprawie skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazała ani nawet nie uprawdopodobniła, że w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji powstanie niebezpieczeństwo spowodowania znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków. W skardze zawarto żądanie wstrzymania wykonania decyzji, nie wskazano jednak żadnych okoliczności, które uzasadniałyby wstrzymanie. Sąd słusznie ocenił, że skarżąca nie wskazała przesłanek mogących być postawą wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy bowiem pamiętać, iż instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którą wniesienie skargi do Sądu nie powoduje wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Warunkiem wstrzymania takiego aktu (decyzji) jest zatem złożenie wniosku, który musi zawierać uzasadnione podstawy i wskazywać na konieczność wstrzymania zaskarżonej decyzji, z uwagi na możliwość nastąpienia negatywnych skutków wymienionych w art. 61 § 3 powoływanej ustawy.
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji złożony w tej sprawie powyższych warunków nie spełniał. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżąca nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r. sygn. akt II FZ 39/09; postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07). Słusznie zatem zaskarżonym postanowieniem odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wskazać należy także, że mając na uwadze wyjątkowy charakter instytucji wstrzymania wykonania decyzji i ustawowe wymogi z tym związane, określenie dopiero w zażaleniu przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może prowadzić do uznania zażalenia za zasadne (zob. postanowienie NSA z dnia 10 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1074/11).
Nie znajdując zatem usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.