Uzasadnienie
II OZ 836 / 13
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wnioski o dopuszczenie do udziału w sprawie ze skargi Prokuratora Okręgowego na uchwałę Rady Miasta Gdańska nr XLIV/1249/09 z dnia 30 grudnia 2009 r. w charakterze uczestników postępowania: K. W., J. K., R. L., J. L., W. L., K. S., R. S., R. O., B. L., J. M., M. S., J. S., B. S., J. S., L. B., J. M., B. M., Z. W., B. D., M. G., J. G., B. B., H. T., R. P., L. S., A. S., E. S., K. U., W. S. i W. S. Oddalając powyższe wnioski, Sąd pierwszej instancji wskazał na treść art. 33 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.) oraz stwierdził, że w świetle tych przepisów wnioskujący o dopuszczenie do udziału w sprawie nie są uczestnikami niniejszego postępowania z mocy prawa. Brak jest także podstaw do dopuszczenia ich do udziału w sprawie na podstawie art. 33 § 2 P.p.s.a. Przedmiotem niniejszego postępowania jest zbadanie zgodności z prawem uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Procedura uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została określona przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647). Uwagi do projektu planu miejscowego może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu wyłożonym do publicznego wglądu (art. 18 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), co jednak w żadnym razie nie oznacza, że staje się przez to uczestnikiem postępowania. Artykuł 33 § 2 P.p.s.a. dotyczy spraw rozstrzyganych jedynie w toku administracyjnego postępowania, toczącego się na podstawie przepisów K.p.a. Przepis ten nie ma natomiast zastosowania w sytuacjach, gdy przedmiotem zaskarżenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest akt bądź czynność podjęta poza postępowaniem administracyjnym, a przede wszystkim przepis prawa miejscowego lub uchwała organu jednostki samorządu terytorialnego.
Skarga na uchwałę może być wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.). Jak podkreślił Sąd, opierając się w tym zakresie o poglądy wyrażone w orzecznictwie, z uwagi właśnie na ten na specyficzny charakter skargi na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, która przysługuje wyłącznie osobie, której interes prawny został naruszony, nie jest w ogóle możliwe dopuszczenie do udziału w takiej sprawie w charakterze uczestnika postępowania jakiejkolwiek innej osoby. Podmiot, który nie wniósł skargi do sądu administracyjnego we własnym interesie, nie może skutecznie ubiegać się o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym wszczętym na podstawie skargi wniesionej w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Z tych samych przyczyn nie jest to możliwe również w sytuacji, gdy skargę na uchwałę wniósł prokurator, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, w oparciu o art. 50 § 1 P.p.s.a.
Sąd pierwszej instancji wskazał też, iż w toku postępowania sądowoadministracyjnego były już wcześniej składane wnioski o dopuszczenie do udziału charakterze uczestników postępowania. Wniosek taki składał między innymi K. W. i został on oddalony postanowieniem z dnia 16 lutego 2011 r. z takim samym uzasadnieniem jak w niniejszym postanowieniu. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2011 r. (sygn. akt II OZ 695/11) oddalił wniesione zażalenie na postanowienie z dnia 16 lutego 2011 r., uznając za prawidłową wykładnię art. 33 § 2 P.p.s.a.
Z przedstawionych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 33 § 2 P.p.s.a. oddalił wniosek wskazanych osób jako bezzasadny.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł K. W., wnosząc o jego uchylenie i dopuszczenie go do udziału jako przedstawiciela uczestników postępowania. W uzasadnieniu podkreślono, że chcą oni w niniejszym postępowaniu bronić swoich interesów, a także interesów okolicznych pieszych i mieszkańców, którym zaskarżony miejscowy plan da szanse polepszenia infrastruktury komunikacyjno – rekreacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stwierdzić trzeba, iż niniejsze zażalenie zostało rozpoznane jako zażalenie K. W., zgodnie ze złożonymi przez niego w piśmie z dnia 7 sierpnia 2013 r. wyjaśnieniami, stanowiącymi odpowiedź na wezwanie do sprecyzowania zażalenia.
Zgodnie z treścią art. 170 P.p.s.a. "orzeczenia prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby". Określona zatem w tym przepisie moc wiążąca orzeczenia nakazuje podmiotom w nim wymienionym przyjmowanie danej kwestii prawnej tak, jak stwierdzono to w prawomocnym orzeczeniu. W okolicznościach niniejszej sprawy, jak słusznie podkreślał Sąd pierwszej instancji, wniosek K. W. został już prawomocnie oddalony (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 lutego 2011 r., utrzymane w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 26 sierpnia 2011 r. sygn. akt II OZ 695/11). Oznacza to zatem, iż kwestia braku po jego stronie przymiotu uczestnika postępowania sądowoadministracyjnego (art. 33 § 2 P.p.s.a.) w niniejszej sprawie została prawomocnie przesądzona. Brak jakichkolwiek w tym zakresie zmian okoliczności sprawy uniemożliwiał zmianę postanowienia w świetle art. 165 P.p.s.a.
Z tych też przyczyn, zażalenie jako bezzasadne podlegało oddaleniu, o czym orzeczono na mocy art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.