Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę obojga skarżących, jako wniesioną po terminie.
Sąd, powołując się na treść art. 53 § 1, art. 54 § 1, art. 58 § 1 pkt 2 i art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej zwanej " p.p.s.a.", wskazał, że zaskarżona decyzja została doręczona B. G. 20 czerwca 2017 r., a Z. G. 26 czerwca 2017 r. Decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego upływał dla B. G. 20 lipca 2017 r., a dla Z. G. 26 lipca 2017 r. Tymczasem skarga została złożona przez skarżących 4 sierpnia 2017 r. Dlatego Sąd stwierdził, że skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia, i niemożliwe jest nadanie jej dalszego biegu. W konsekwencji skarga podlega odrzuceniu.
Zażalenie na ww. postanowienie wniósł Z. G. (odrębnym postanowieniem z dnia 29 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie B. G. na ww. postanowienie o odrzuceniu skargi, ponieważ skarżąca nie uzupełniła braków formalnych zażalenia).
W uzasadnieniu zażalenia skarżący motywował, że przekroczenie terminu nie może przesądzać o utracie prawa własności.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że oboje skarżący wnieśli skargę do Sądu Administracyjnego po terminie, o jakim mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, co czym SKO prawidłowo pouczyło skarżących w treści zaskarżonej decyzji. Z dowodu doręczenia przesyłek wynika, że zaskarżona decyzja SKO została doręczona B. G. 20 czerwca 2017 r., zaś Z. G. 26 czerwca 2017 r. Oznacza to, że do dnia 20 lipca 2017 r. przysługiwał skarżącej termin do wniesienia skargi, zaś skarżącemu – do dnia 26 lipca 2017 r., co też niewadliwie ocenił Sąd I instancji.
Skarżący wnieśli zaś skargę 4 sierpnia 2017 r., a więc po terminie, o jakim mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. W świetle powyższego twierdzenia strony skarżącej zawarte w zażaleniu odnoszące się do skutków zaskarżonej decyzji pozostają bez wpływu na powyższą ocenę terminowości wniesienia skargi. W zażaleniu nie podważono zatem skutecznie treści dowodów doręczenia skarżącym decyzji SKO, znajdujących się w aktach administracyjnych. Jednocześnie nie kwestionowano, że w dniu 4 sierpnia 2017 r. została wniesiona skarga. Dlatego należało uznać, że Sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i odrzucił skargę jako wniesioną po terminie.
Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.