Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zarządzeniem z dnia 21 sierpnia 2013 roku, sygn. akt VII SA/Wa 2992/12 pozostawił bez rozpoznania wniosek P. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że w wyznaczonym przez ten Sąd terminie skarżący nie wykonał zarządzenia o wezwaniu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, co uzasadniało pozostawienie tego wniosku bez rozpoznania.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł P. K. podnosząc argumenty dotyczące zmiany ustanowionego w sprawie pełnomocnika z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przepis art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Stosownie zaś do art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu, lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Warunkiem zastosowania sankcji określonej w art. 257 p.p.s.a. jest uprzednie wezwanie strony do uzupełnienia braków wniosku, co wynika wprost z treści powołanego przepisu.
W przedmiotowej sprawie z uwagi na to, że złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy nie był sporządzony na urzędowym formularzu skarżącemu przesłano formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej PPF, celem jego wypełnienia, podpisania i odesłania do Sądu w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Pomimo wezwania Sądu, skarżący w zakreślonym terminie nie uzupełnił ww. braków wniosku. Za wykonanie powyższego wezwania nie sposób uznać przesłania formularza drogą elektroniczną, albowiem postępowanie sądowoadministracyjne nie jest prowadzone na podstawie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, jak twierdzi skarżący, tylko na podstawie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która w chwili obecnej nie przewiduje takiego sposobu wnoszenia pism procesowych.
Postępowanie sądowe, w tym również postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest postępowaniem sformalizowanym, a ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji nie miał innej możliwości, jak tylko pozostawić wniosek bez rozpoznania, bowiem skutek taki określony został w powołanym wyżej art. 257 p.p.s.a.
Powyższe oznacza, że zasadnie Sąd pierwszej instancji zaskarżonym zarządzeniem pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 z zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. zażalenie oddalił.
Jedynie na marginesie wskazać należy, w ramach przyznania prawa pomocy przydziela się jednego pełnomocnika, a z wnioskiem o jego zmianę skarżący winien wystąpić do Okręgowej Izby Radców Prawnych która pełnomocnika ustanowiła, co trafnie wskazywał Sąd pierwszej instancji w zarządzeniu z dnia 31 maja 2013 r.. Wbrew też temu, co wskazywał w toku sprawy skarżący, ustanowienie pełnomocnika z urzędu w sytuacji, gdy strona reprezentowana przez takiego pełnomocnika nie ograniczy tegoż pełnomocnictwa, z mocy prawa stanowi umocowanie do dokonania wszystkich łączących się ze sprawą czynności zarówno przed wojewódzkim sądem administracyjnym, jak i przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (por. M. Niezgódka Medek (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie II, str. 98 i 104). (por. postanowienie NSA z dnia 7 czerwca 2013 r., sygn. akt II FSK 608/13).