Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę w zakresie nadbudowy i przebudowy dachu budynku, który znajduje się w granicy z działką skarżącego.
W uzasadnieniu Sąd I instancji, powołując się na treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wskazał, że samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia uczynienia zadość temu żądaniu. Innymi słowy dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy.
Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez wnioskodawcę, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła w wystarczającym stopniu zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zarówno bowiem obniżenie wartości nieruchomości skarżącego, jak również możliwość spowodowania jej zacienienia nie stanowią okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie nadzwyczajnej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.
Zażalenie na ww. postanowienie wniosła strona skarżąca, podnosząc zarzut dotyczący naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a. polegającego na przyjęciu, że skarżący we wniosku nie uprawdopodobnił w wystarczającym stopniu zaistnienia przesłanek, o których mowa w ww. przepisie, wskutek czego Sąd przyjął, że przesłanki te nie zaistniały i orzekł o odmowie wstrzymania wykonania decyzji. Wskazano, że nadbudowa budynku znajdującego się w granicy z działką skarżącego spowoduje obniżenie wartości nieruchomości skarżącego, a podobny skutek wywoła uciążliwe i długotrwałe postępowanie w przedmiocie nakazu rozbiórki. Wykonanie decyzji wywoła trudne do odwrócenia skutki, a przywrócenie stanu poprzedniego będzie możliwe tylko przez rozbiórkę.
Ponadto wskazano, że w treści wniosku zostały szczegółowo wskazane okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji; zaś w treści zaskarżonej decyzji stwierdzono, że istniejący budynek (podlegający nadbudowie) oddziałuje na działkę skarżącego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sformułowana w zażaleniu argumentacja wskazuje, że strona skarżąca błędnie pojmuje istotę instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06). Przy czym źródło tych zagrożeń ma stanowić zaskarżona decyzja. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana.
Nie jest więc rolą sądu administracyjnego czynić ustalenia w zakresie istnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W oparciu o ww. przepis to sąd ocenia czy w świetle przywołanej przez stronę skarżącą argumentacji zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tej sprawie Sąd I instancji właśnie dokonał takiej oceny, prawidłowo uznając, że wniosek o wstrzymanie nie zawiera argumentacji, która mogłaby prowadzić do uwzględnienia przedmiotowego wniosku. Nie wystarczy bowiem samo wskazanie, że przedmiotowa inwestycja powoduje obniżenie wartości nieruchomości skarżącego; powoduje zacienienie nieruchomości skarżącego; i w ogólności, że budynek inwestora, jako posadowiony w granicy działki, oddziałuje na nieruchomość skarżącego. Na podstawie takiej argumentacji brak jest podstaw do wyprowadzenia wniosku, że realizacja przedmiotowej inwestycji prowadzi do powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Skarżący nie uprawdopodobnił bowiem czy obniżenie wartości jego nieruchomości w ogóle będzie miało miejsce, i czy ewentualnie będzie można je odnieść do pojęcia "znacznej szkody" lub nieodwracalnych skutków. Podobnie w kwestii oddziaływania przedmiotowej inwestycji na nieruchomość skarżącego (zacienianie), w sprawie nie wykazano, czy w związku z takim oddziaływaniem zaistnieje znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Poza tym skarżący powinien mieć na uwadze, że realizacja inwestycji może powodować dopuszczalne prawem oddziaływanie na tereny sąsiednie, co ma swoje źródło w konstytucyjnym systemie ochrony prawa własności. "Prawo własności" nie jest bowiem prawem absolutnym i może doznawać ograniczeniom, w tym przez możliwość realizacji budynku w granicy nieruchomości i zacienianie. Poza tym zarówno kwestia możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji w granicy nieruchomości, jak i – oddziaływania na nieruchomość skarżącego, będą oceniane merytorycznie przez Sąd Administracyjny na etapie rozpoznania skargi.
A więc tego rodzaju argumentacja nie może być rozpoznawana na etapie wniosku o wstrzymanie wykonania, tym bardziej, że strona skarżąca jedynie gołosłownie wskazała, że wykonanie nadbudowy i przebudowy dachu spowoduje wystąpienie negatywnych skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto podnoszona argumentacja dotycząca rozbiórki przedmiotowej inwestycji nie ma znaczenia dla wyniku sprawy, ponieważ ewentualne skutki w tym zakresie nie dotykają bezpośrednio skarżącego, lecz inwestora, który, w związku z realizacją inwestycji w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę i jej zaskarżeniem przez skarżącego, ponosi ryzyko związane z oceną legalności pozwolenia na budowę przez Sąd Administracyjny.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. zażalenie oddalił.