Postanowienie NSA z 10 lutego 2015 r., II OZ 84/15

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 10 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Gl 1381/14 oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi B.S. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 26 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 1381/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w sprawie ze skargi B.S. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie robót budowlanych, oddalił wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zaskarżoną decyzją Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu Bielskiego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] umarzającej jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie budowy budynku gospodarczego na działce nr [...] w B., umorzył postępowanie odwoławcze. Następnie Sąd zacytował przepis art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." i podniósł, że wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne. Skutków nie wywołuje natomiast zaskarżona decyzja, którą umorzono postępowanie odwoławcze. Decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze ze swej istoty nie podlega wykonaniu. Ma ona charakter formalny, zatem nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 P.p.s.a. Tym samym, w ocenie Sądu, skoro zaskarżona decyzja nie nadaje się do wykonania, instytucja wstrzymania przewidziana w art. 61 § 3 P.p.s.a. nie może znaleźć zastosowania. Ponadto Sąd wskazał, że w rozpatrywanej sprawie skarżąca nie wskazała również okoliczności, których wystąpienie przemawiałoby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, w szczególności nie przybliżyła żadnej przesłanki, o której mowa w przywołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca domagając się jego uchylenia w całości oraz zasądzenia na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. Zakwestionowanemu zażaleniu zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, tj.:

1/ art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, że zaskarżona decyzja (dot. umorzenia postępowania) "nie wywołuje ujemnych skutków prawnych dla skarżącej" – wbrew przytoczonym przez skarżącą argumentom, 2/ art. 28 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez ich niezastosowanie przejawiające się we "wtórnej – za przykładem organów obu instancji – odmowie przyznania statusu strony w postępowaniu przed organami nadzoru budowlanego".

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że obowiązkiem Sądu jest wzięcie pod uwagę z urzędu okoliczności decydujących o zastosowaniu ochrony tymczasowej. Ponadto podniosła, że w razie nieuzupełnienie braków formalnych wniosku w terminie wyznaczonym przez sąd, wniosek o udzielenie ochrony podlega pozostawieniu bez rozpoznania. Wskazała również, że Sąd nie wzywał jej do uzupełnienia jakichkolwiek braków które zasygnalizował w uzasadnieniu. Dalej skarżąca wskazała, że w skardze zawarła uzasadnienie "obaw wyrządzenia mi znaczącej szkody i powstania nieodwracalnych skutków w przypadku umorzenia wymienionego we wstępie postępowania kontrolnego". Podniosła także, że powstająca na szlaku drogi koniecznej inwestycja spowoduje, że droga konieczna nie będzie mogła być przeprowadzona. W ocenie skarżącej tylko i wyłącznie wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji mogłoby powstrzymać inwestora przed wykonywaniem dalszych robót budowlanych. W przeciwnym razie inwestor dokończy budowę, a droga konieczna nie będzie mogła być realnie urządzona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar dowodu w zakresie wykazania powyższych okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżanego aktu, spoczywa na wnioskodawcy i sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków.

W przedmiotowej sprawie zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego umorzył postępowanie odwoławcze zainicjowane odwołaniem skarżącej od decyzji Powiatowego Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu Bielskiego z dnia [...] marca 2014 r. umarzającej postępowanie, wszczęte o przesłanki z art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w sprawie budowy przez L.M. budynku gospodarczego na działce nr [...] w B. niezgodnie ze szkicami dołączonymi do zgłoszenia budowy budynku gospodarczego o pow. do 25 m², jako bezprzedmiotowe.

Mając na uwadze powyższe przyznać należy rację Sądowi pierwszej instancji, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do zastosowania ochrony tymczasowej. Skarżąca nie wskazała bowiem na takie okoliczności które uzasadniałyby przyjęcie, że niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji mogłoby spowodować wystąpienie niebezpieczeństw o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Z pewnością skutkiem ewentualnego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego od decyzji umarzającej postępowanie administracyjne przed organem nadzoru budowlanego nie będzie, jak chciałaby tego skarżąca, niemożność potencjalnej kontynuacji budowy przez inwestora.

Mając na uwadze powyższe nie można przyjąć, by Sąd naruszył przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. Nadto nie można również mówić o naruszeniu przez Sąd przepisu art. 28 K.p.a. w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, albowiem Sąd ten w ogóle nie odnosił się, bo nie mógł tego uczynić, do przymiotu strony skarżącej w postępowaniu administracyjnym. Kwestia ta może być bowiem badana przez Sąd tylko w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

W tej sytuacji przyjąć należy, że zakwestionowane postanowienie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu.

W związku z powyższym, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.