Postanowienie NSA z 7 lutego 2018 r., II OZ 84/18

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 7 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. W. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2016 r. sygn. akt VII SAB/Wa 119/14 w przedmiocie odrzucenia zażalenia D. W. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2016 r.

Sprawa

w sprawie ze skargi D. W. i M. W. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 stycznia 2014 r. nr... postanawia oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Teresa Kobylecka

Uzasadnienie

Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2016 r., VII SAB/Wa 119/14 odrzucono zażalenie D. W. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2016 r. w sprawie ze skargi D. W. i M. W. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 stycznia 2004 r. Nr...

W motywach rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 18 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną złożoną osobiście przez D. W. i M. W. od wyroku z dnia 12 stycznia 2016 r. Odpis postanowienia został doręczony skarżącym w dniu 8 czerwca 2016 r.

W dniu 13 czerwca 2016 r. skarżący złożyli zażalenie na ww. postanowienie z dnia 18 maja 2016 r. Zażalenie zostało sporządzone osobiście przez skarżących.

Rozpoznając zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wywiódł, że zgodnie z art. 194 § 4 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) zw. dalej p.p.s.a., zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Stosownie do art. 175 § 2 p.p.s.a., wymogu powyższego nie stosuje się, gdy zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, ponadto prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Obowiązek ustanowiony w art. 194 § 4 p.p.s.a. ma charakter bezwzględny, co oznacza, że żadne szczególne okoliczności nie uprawniają strony do osobistego sporządzenia zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną (por. postanowienie NSA z 17 października 2013 r., I OZ 902/13, LEX nr 1449983). Sąd dodał, że odpowiednie stosowanie do zażalenia przepisów o skardze kasacyjnej nakazuje przyjąć, że zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej sporządzone osobiście przez stronę lub nieprofesjonalnego pełnomocnika jest nieusuwalnym brakiem takiego zażalenia.

Zdaniem Sądu I instancji, skarżący nie wykazali, że należą do kręgu podmiotów wymienionych w art. 194 § 4 oraz w art. 175 § 2 p.p.s.a. Sąd podkreślił, że wraz z odpisem zaskarżonego postanowienia strona otrzymała pouczenie, że zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego.

Wobec powyższego, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. odrzucono zażalenie.

Na powyższe orzeczenie skarżący wnieśli zażalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Przepis art. 194 § 4 p.p.s.a. w sposób jednoznaczny określa, iż zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, podkreślając jednocześnie, iż odpowiednie zastosowane znajduje przepis art. 175 § 2 p.p.s.a., w którym określony został katalog podmiotów zwolnionych od obowiązku zachowania przymusu adwokacko – radcowskiego.

D. W. i M. W., pomimo pouczenia udzielonego przez Sąd I instancji, sporządzili osobiście zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odrzucające skargę kasacyjną, również sporządzoną osobiście przez stronę. Z akt sprawy nie wynika, aby D. W. i M. W. byli adwokatem lub radcą prawnym, ani którymkolwiek z podmiotów wskazanych w art. 175 § 2 p.p.s.a. Zasadnym zatem było stanowisko Sądu I instancji, który uznał, iż zażalenie było niedopuszczalne.

W takim stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

----------------------- 2